ضروری مذهب: تفاوت میان نسخه‌ها

در تعریفی دیگر ضروری مذهب، یعنی آنچه به [[تواتر]] برای گروندگان به آن مذهب، [[نقل]] و یا [[اثبات]] شده است و [[پیروان]] مذهب، [[تردید]] در آنرا روا نمی‌بینند و هیچ [[مخالفت]] و انکاری را نسبت به آن برنمی تابند. برای مثال [[مسلمانان]] هیچ گاه نمی‌پذیرند [[پیامبر]] بزرگ [[اسلام]]، مرتکب گناهی گردد و [[شیعه]] به هیچ روی، نسبت دادن [[کار]] [[ناشایست]] را به [[ائمه معصوم]] خود و [[پیامبران]] برنمی تابند؛ اگرچه در تعریف و [[تعیین]] گستره و مصداق‌های ضروری [[دین]] و مذهب، اختلاف‌هایی به چشم می‌‌آید و از این رو، مشکلی مانند معیار [[عقل]] را در پیش رو دارد، امّا به هر حال، می‌‌توان آنرا محکی برای [[نقد]] [[روایت]] دانست. [[امامان]] ما در بحث [[عصمت انبیا]]، به ردّ اخباری پرداخته‌اند که پیامبران را مانند افراد عادی، دارای [[گناه]] و [[خطا]] می‌‌دانند. [[امام رضا]]{{ع}} در نقد [[گمان]] [[نادرست]] [[عالمان]] معاصرش درباره [[ازدواج حضرت]] [[داوود]]{{ع}} با [[بیوه]] اوریا، [[عصمت پیامبران]] را گوشزد می‌‌کند و سپس [[حقیقت]] ماجرا را بیان می‌‌دارد. گمان نادرست عالمان معاصر داوود{{ع}} چنین بوده است که ایشان هنگام [[خواندن نماز]] پرنده [[زیبایی]] را می‌‌بیند. نمازش را [[قطع]] می‌‌کند و در تعقیب آن، چشمش به [[همسر]] اوریا می‌‌افتد و از این رو اوریا را به [[جبهه]] [[جنگ]] می‌‌فرستد تا کشته شود و داوود بتواند با همسرش [[ازدواج]] کند. امام رضا{{ع}} پس از ردّ این [[خبر]] بیان می‌‌دارد که در دوران [[حضرت داوود]] با همسر [[شهید]] ازدواج نمی‌کردند و آنان تا پایان [[عمر]] بدون شوهر می‌‌ماندند. [[خداوند]] به داوود [[فرمان]] داد این [[عادت]] [[ناپسند]] را بشکند. این داستان، مشابه [[ازدواج پیامبر اسلام]] با [[زینب]]، همسر پسرخوانده‌اش [[زید بن حارثه]] است. روایت دیگری که پیش دانسته‌های ضروری ما مانع پذیرش و اعتبار آن می‌‌گردد، [[حدیث]] «[[رفع تکلیف]] از شیعه» به طور کلی یا در شب و [[روز]] خاصّی است که با ضروری دین، یعنی مکلّف بودن همه آدمیانِ بالغ و [[عاقل]]، در تضادّ است و نیز با [[روایات]] متعدّدی که [[شیعیان]] را به عمل و [[طاعت]] فرا می‌‌خوانَد و از [[پیروی]] [[غالیان]] و اکتفا نمودن به [[شیعه]] پنداشتن خود و داشتن [[ولایت]]، بازمی دارد. [[احادیث]] «رفع قلم و [[تکلیف]]» اگر هم به معنای [[رفع تکلیف]] باشد، منحصر به دیوانگان، [[کودکان]]، غافلان و افرادی از این قبیل است که در [[علم]] [[فقه]] و اصول مورد بحث قرار گرفته و تعدّی از آن به دیگران و زمان‌های خاص مانند روزهایی از [[ربیع الاول]]، [[نیازمند]] [[دلیل]] معتبر است<ref>مسعودی، عبدالهادی، در پرتو حديث، ج۱، ص۲۶۸-۲۶۹.</ref>.