رمضان در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

[[عارفان]] در تبیین دلیل [[نزول قرآن]] و دیگر [[کتب آسمانی]] در [[ماه رمضان]]، آنرا به ماه سوختن [[نفس انسان]] با [[نور]] [[حقیقت]]<ref> تفسیر ابن عربی، ج ۱، ص ۶۸.</ref> و خودداری از توجه به غیر [[خدا]] به ویژه نیروهای ظاهری و خواسته‌های نفس [[تأویل]] کرده و همین را سبب [[ظهور]] نفس و [[آمادگی]] برای [[آگاهی از غیب]] دانسته‌اند<ref>بیان السعاده، ج ۱، ص ۱۷۲.</ref>.<ref>[[مهدی ملک‌محمدی|ملک‌محمدی، مهدی]]، [[رمضان (مقاله)|مقاله «رمضان»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۴ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]] ج۱۴؛ [[علی اکبر شایسته‌نژاد|شایسته‌نژاد، علی اکبر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «رمضان»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۲۴۷.</ref>

به [[باور]] گروهی، در [[آیین مسیحیت]] هم [[روزه]] ماه رمضان [[واجب]] بوده؛ ولی آنان [[زمان]] و مقدار روزهای آن را [[تغییر]] داده‌اند<ref> التبیان، ج ۲، ص ۱۱۵؛ مجمع البیان، ج ۲، ص ۴۹۰؛ الکشاف، ج ۱، ص ۲۲۵.</ref>. برخی نیز نخستین روزه ماه رمضان را به [[نوح]]{{ع}} پس از بیرون آمدن از کشتی نسبت داده و بعضی [[تاریخ]] آنرا به امت‌های پیش از وی رسانده‌اند<ref>تفسیر قرطبی، ج ۲، ص ۲۹۰؛ نیز نک: الکشاف، ج ۱، ص ۲۲۵، ۲۲۷.</ref>. صاحبان دیدگاه یاد شده، برای سخن خود دلیلی نیاورده و به احتمال، برداشت آنان از آیه {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ}}<ref>«ای مؤمنان! روزه بر شما مقرّر شده است چنان که بر پیشینیان شما مقرّر شده بود، باشد که پرهیزگاری ورزید» سوره بقره، آیه ۱۸۳.</ref> مبنی بر [[وجوب]] روزه بر [[امت‌های پیشین]] باشد. با وجود این، آیه بر وجوب یاد شده در این ماه دلالت ندارد<ref> التفسیر الکبیر، ج ۵، ص ۲۳۹ ـ ۲۴۰؛ نیز نک: التبیان، ج ۲، ص ۱۱۵؛ مجمع البیان، ج ۲، ص ۴۹۰.</ref> و برخی روایات وجوب روزه ماه رمضان را تنها به [[پیامبران پیشین]] و [[امت اسلام]] نسبت می‌دهند<ref>من لا یحضره الفقیه، ج ۲، ص ۹۹؛ وسائل الشیعه، ج ۱۰، ص ۲۴۰.</ref>.<ref>[[مهدی ملک‌محمدی|ملک‌محمدی، مهدی]]، [[رمضان (مقاله)|مقاله «رمضان»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۴ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]] ج۱۴.</ref>