حسنه در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

حسنه در قرآن (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۶:۲۷

۱۸ بایت اضافه‌شده ، ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۱

جز

جایگزینی متن - 'صالح{{ع}}' به 'صالح{{ع}}'

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۵٬۰۱۵

ویرایش

@@ خط ۹۰: / خط ۹۰: @@
 هم‌چنین فی قوله تعالی:{{متن قرآن|لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا فِي هَذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةٌ وَلَدَارُ الْآخِرَةِ خَيْرٌ وَلَنِعْمَ دَارُ الْمُتَّقِينَ}}، فرموده: {{متن قرآن|لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا}} و آنچه بعد از آن است، بدل از {{متن قرآن|خَيْرًا}}است، که حکایت: قول {{متن قرآن|لِلَّذِينَ اتَّقَوْا}} می‌باشد، و جایز است [[کلامی]] آغاز شده (مستقل) باشد. {{متن قرآن|حَسَنَةٌ}}، [[پاداش]] در دنیاست به واسطه احسان آنان، و برای ایشان در [[آخرت]]، چیزی بهتر از آن هست، مانند قوله: {{متن قرآن|فَآتَاهُمُ اللَّهُ ثَوَابَ الدُّنْيَا وَحُسْنَ ثَوَابِ الْآخِرَةِ}}<ref>«پس خداوند به آنان پاداش این جهان و پاداش نیک جهان واپسین را بخشید و خداوند نیکوکاران را دوست می‌دارد» سوره آل عمران، آیه ۱۴۸.</ref><ref>کشاف، ج۲، ص۴۰۷.</ref>.
-همین‌طور فی قوله تعالی: {{متن قرآن|قَالَ يَا قَوْمِ لِمَ تَسْتَعْجِلُونَ بِالسَّيِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِ}}، فرموده: اگر بگویی: درخواست [[تعجیل]] آنان به [[بدی]] پیش از [[نیکی]]، چه معنایی دارد؟، و البته، آن هنگامی می‌باشد که [[انتظار]] رود که یکی پیش از دیگری واقع شود. گویم: به سبب [[جهل]] و نادانی‌شان. البته، می‌گفتند: عقوبتی را که [[صالح]]{{ع}} از آن سخن می‌گفت، اگر بنا بر گمانش واقع شود، در آن حال، [[توبه]] و [[استغفار]] می‌کنیم، در حالی که فرض ما این است که در آن موقع، توبه قبول می‌شود، و اگر هم عقوبتی واقع نشود، پس ما بر همین حال که هستیم، خواهیم بود. پس صالح{{ع}} آنان را بر حسب قول و [[اعتقاد]] شان مورد خطاب قرار داد<ref>کشاف، ج۳، ص۱۵۱.</ref>.
+همین‌طور فی قوله تعالی: {{متن قرآن|قَالَ يَا قَوْمِ لِمَ تَسْتَعْجِلُونَ بِالسَّيِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِ}}، فرموده: اگر بگویی: درخواست [[تعجیل]] آنان به [[بدی]] پیش از [[نیکی]]، چه معنایی دارد؟، و البته، آن هنگامی می‌باشد که [[انتظار]] رود که یکی پیش از دیگری واقع شود. گویم: به سبب [[جهل]] و نادانی‌شان. البته، می‌گفتند: عقوبتی را که [[حضرت صالح|صالح]]{{ع}} از آن سخن می‌گفت، اگر بنا بر گمانش واقع شود، در آن حال، [[توبه]] و [[استغفار]] می‌کنیم، در حالی که فرض ما این است که در آن موقع، توبه قبول می‌شود، و اگر هم عقوبتی واقع نشود، پس ما بر همین حال که هستیم، خواهیم بود. پس صالح{{ع}} آنان را بر حسب قول و [[اعتقاد]] شان مورد خطاب قرار داد<ref>کشاف، ج۳، ص۱۵۱.</ref>.
 نیز فی قوله تعالی: {{متن قرآن|وَيَدْرَءُونَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ}}، فرموده: {{متن قرآن|بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ}}: به وسیله [[طاعت]]، [[معصیت]] قبلی را، و به وسیله [[حلم]]، [[آزار]] و [[اذیت]] را<ref>کشاف، ج۳، ص۱۸۵.</ref>.
 فی قوله تعالی: {{متن قرآن|لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ}} هم فرموده: بر شماست که با [[پیامبر خدا]]{{صل}} [[همکاری]] نمایید، پس او را [[یاری]] کنید و با او [[ثابت]] و [[پایدار]] بمانید؛ هم چنان که از او در [[صبر]] و [[شکیبایی]] در [[جهاد]] و [[ثبات]] و [[پایداری]] در جبهه‌های [[جنگ]] [[پیروی]] کردند تا این که در [[جنگ احد]] دندان‌های پیشین او [[شکست]] و پیشانی‌اش زخم بر داشت. پس اگر بگویی: [[حقیقت]] قوله: {{متن قرآن|لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ}} چیست؟ گویم: در آن، دو وجه است: یکی این که: او فی نفسه [[رهبر]] و اسوه‌ای پیشوای [[نیکو]] است؛ یعنی پیروی شونده، و او مورد [[تأسی]] است؛ یعنی آن کس که به او [[اقتدا]] شود. دوم این که: در او خصلتی است که از [[حق]] آن این می‌باشد که [[اسوه]] قرار گیرد و [[تبعیت]] شود<ref>کشاف، ج۳، ص۲۵۶.</ref>.