روزه در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

روزه در قرآن (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۴ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۰:۳۵

۴ بایت حذف‌شده ، ‏۱۴ دسامبر ۲۰۲۱

جز

جایگزینی متن - 'صعود' به 'صعود'

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۴٬۸۴۸

ویرایش

@@ خط ۲۰: / خط ۲۰: @@
 در [[تفسیر]] اطیب البیان می‌نویسد: خطاب {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا}} به [[مؤمنین]] است با اینکه کنار هم به [[فروع]] مثل روزه [[مکلف]] می‌باشند، زیرا [[عبادت]] از [[کافر]] صحیح نیست تا وقتی که ایمان آورد و هنگامی که ایمان آورد داخل در زمره مخاطبین می‌گردد. یکی از نتایج بزرگ روزه حصول [[تقوا]] است: {{متن قرآن|لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ}}؛ زیرا روزه، نوعی تمرین جهت ترک مشتهیات نفس می‌باشد<ref>اطیب البیان، ج۲، ص۳۲۷.</ref>. در [[تفسیر نمونه]] نیز می‌نویسد: از آنجا که انجام این عبادت با محرومیت از [[لذائذ]] مادی و همراه با مشکلاتی - مخصوصاً در فصل تابستان - است تعبیرات مختلفی در آیه فوق به کار رفته که [[روح انسان]] را برای پذیرش آن آماده سازد. نخست خطاب {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا}} فرمود و پس از آن، به بیان این [[حقیقت]] پرداخت که [[روزه]] اختصاص به شما ندارد، بلکه در [[امت‌های پیشین]] نیز بوده است. سرانجام بیان [[فلسفه]] آن و اینکه سود و آثار پر بار این [[فریضه الهی]] صد در صد به خود شما باز می‌گردد و در حقیقت آن را یک موضوع [[دوست‌داشتنی]] و گوارا می‌سازد.
-از فوائد مهم روزه این است که [[روح انسان]] را تلطیف و [[اراده انسان]] را [[قوی]] و [[غرائز]] او را تعدیل می‌کند. [[روزه‌دار]] باید در حال روزه با وجود [[گرسنگی]] و [[تشنگی]] از [[غذا]] و آب و همچنین [[لذت]] جنسی چشم بپوشد و عملاً [[ثابت]] کند که او همچون حیوان در بند اصطبل و علف نیست، او می‌تواند زمام نفس [[سرکش]] را به دست گیرد و بر [[هوس‌ها]] و [[شهوات]] خود مسلط گردد. روزه [[روح]] و [[جان انسان]] را نیز جلا داده و با محدودیت‌های موقت او، به [[مبارزه]] برخاسته، [[مقاومت]] و [[قدرت]] [[اراده]] و توان مبارزه با حوادث سخت، به او می‌بخشد و چون غرائز سرکش را کنترل می‌کند بر [[قلب]] [[انسان]]، [[نور]] و [[صفا]] ارزانی می‌دارد. خلاصه روزه، [[انسان]] را از عالم حیوانیت [[ترقی]] داده و به [[جهان]] [[فرشتگان]] [[صعود]] می‌دهد، جمله {{متن قرآن|لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ}} اشاره به همه این حقایق است<ref>تفسیر نمونه، ج۱، ص۶۲۹.</ref>.
+از فوائد مهم روزه این است که [[روح انسان]] را تلطیف و [[اراده انسان]] را [[قوی]] و [[غرائز]] او را تعدیل می‌کند. [[روزه‌دار]] باید در حال روزه با وجود [[گرسنگی]] و [[تشنگی]] از [[غذا]] و آب و همچنین [[لذت]] جنسی چشم بپوشد و عملاً [[ثابت]] کند که او همچون حیوان در بند اصطبل و علف نیست، او می‌تواند زمام نفس [[سرکش]] را به دست گیرد و بر [[هوس‌ها]] و [[شهوات]] خود مسلط گردد. روزه [[روح]] و [[جان انسان]] را نیز جلا داده و با محدودیت‌های موقت او، به [[مبارزه]] برخاسته، [[مقاومت]] و [[قدرت]] [[اراده]] و توان مبارزه با حوادث سخت، به او می‌بخشد و چون غرائز سرکش را کنترل می‌کند بر [[قلب]] [[انسان]]، [[نور]] و [[صفا]] ارزانی می‌دارد. خلاصه روزه، [[انسان]] را از عالم حیوانیت [[ترقی]] داده و به [[جهان]] [[فرشتگان]] صعود می‌دهد، جمله {{متن قرآن|لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ}} اشاره به همه این حقایق است<ref>تفسیر نمونه، ج۱، ص۶۲۹.</ref>.
 در [[تفسیر مجمع البیان]] از [[امام صادق]] نقل شده که فرمود: لذتی که [[سخن گفتن]] [[خدا]] با [[مردم]] دارد در خطاب {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا}} آن‌چنان است که [[سختی]] و [[مشقت]] این [[عبادت]] را از بین برده است <ref>مجمع البیان، ج۲، ص۴۹۰.</ref>.