دوستی در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

اسلام برای تقویت و بنیانگیری [[وحدت]] و همبستگی [[جامعه]] یک [[سلسله]] [[آداب]] اجتماعی مقرر داشته است که در سایه آن [[مهرورزی]] و [[برادری]] در [[روابط مسلمانان]] ریشه‌های عمیق‌تری یافته و مانع از بروز [[روح]] عوامل اختلاف و [[عداوت]] و در [[دل‌ها]] می‌شود. اسلام از این آداب و آثار [[انسانی]] آن، بیش از [[قانون]] و [[قدرت]] آن بهره‌برداری و کمک گرفته است؛ زیرا [[رفتار]] [[پاک]] و [[ادب]] [[نیکو]] و [[کردار]] خوب در محیط [[زندگی اجتماعی]] می‌تواند آن چنان [[اعتماد]]، [[اطمینان]]، بشّاشت، [[دوستی]]، [[محبت]] و [[خیرخواهی]] ایجاد کند که قانون [[قادر]] بر ایجاد آن نیست.