خیرخواهی در حقوق اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

از بیان امام استفاده می‌شود که [[شهروندان]] از حقوق متعددی در زمینه‌های مختلف برخوردارند. از تقدیم بیان حقوق آنان بر وظایفشان، بر می‌آید که «حقوق شهروندان» در مقایسه با «حقوق حکومت» اهمیت بیشتری دارد. شهروندان در صورتی موظف به انجام [[تکالیف]] خویش‌اند که حقوقشان از جانب [[حکومت]] ادا شود. یکی از حقوق شهروندان آن است که دولتمردانی بر آنان حکومت کنند که در همه زمینه‌ها [[خیرخواه]] آنان باشد و معیار [[سیاست‌ها]]، [[تصمیم‌ها]] و برنامه‌هایشان در راستای خیر و [[صلاح]]، و [[منافع]] و [[مصالح مردم]] باشد. دولتمردانی که به جای [[اندیشه]] در خیر و [[صلاح جامعه]]، به [[فکر]] [[منافع]] شخصی و گروهی خویش باشند، از عهده اتخاذ تصمیمات خیرخواهانه برای عموم [[شهروندان]] برنمی‌آیند. افزون بر آن، کسانی باید عهده‌دار [[اداره جامعه]] باشند، که هم [[نیت]] خیرخواهانه داشته باشد و هم از توانِ تشخیص خیر و صلاح جامعه برخوردار باشند. تنها قصد و نیت خیرخواهانه داشتن، برای [[تصدی]] [[امور اجتماعی]] کافی نیست، چه بسیار افرادی که به‌رغم قصد خیرخواهانه، از [[درک]] خیر و صلاح جامعه ناتوانند. سپردن [[امور جامعه]] به چنین افرادی، نتیجه‌ای جز ضرر و زیان برای [[جامعه]] ندارد. [[امام]] در این [[خطبه]] نخستین [[حق مردم]] را بر عهده خویش، [[خیرخواهی]] برای [[مردم]]، در همه زمینه‌ها دانسته است<ref>استفاده از حرف لام نشان می‌دهد که خیرخواهی باید به نفع مردم باشد، چنان‌که «عدم ذکر متعلق نصیحت» نشان می‌دهد که خیرخواهی امام برای مردم، اختصاص به قلمرو خاصی ندارد، حکومت در همه زمینه‌ها وظیفه دارد خیرخواه مردم باشد.</ref>. چنان‌که «خیر خواهی در [[حق]] خویش» را هم حق متقابل خود دانسته که بر عهده عموم مردم است. [[نصیحت]]، [[دلسوزی]] و خیرخواهی [[دولت]] و [[ملت]] نسبت به یکدیگر را از جمله [[حقوق]] و [[وظایف]] متقابل آنان شمرده و بر آن تأکید نموده‌اند.<ref>[[سید جواد ورعی|ورعی، سید جواد]]، [[درسنامه فقه سیاسی (کتاب)|درسنامه فقه سیاسی]]، ص ۱۲۷.</ref>

{{منابع}}

# [[پرونده:1100625.jpg|22px]] [[سید جواد ورعی|ورعی، سید جواد]]، [[درسنامه فقه سیاسی (کتاب)|'''درسنامه فقه سیاسی''']]