سفیر در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

[[وظایف]] مهم سفیران در [[اسلام]] عبارت بود از: [[دعوت به اسلام]]، [[مذاکره]] با [[دشمن]] درباره [[صلح]] و ترک [[مخاصمه]]، [[مذاکره]] در مورد مبادلۀ اسرای [[جنگی]] پس از پایان [[جنگ]]، انعقاد [[معاهدات]] مربوط به کیفیت پرداخت و در یافت فدیه، غرامت [[جنگی]]، [[مذاکره]] در جهت ایجاد [[حسن]] تفاهم و [[پیمان]] [[همکاری]] در زمینه‌های مختلف [[کشور]] محل [[مأموریت]] و مانند آن.

از شاخص‌ترین سفیران [[پیامبر]] می‌توان به "[[حاطب بن ابی بلتعه]]" [[سفیر]] [[پیامبر]]{{صل}} به دربار "مقوقس" [[پادشاه]] [[مصر]]، دحیه کلبی به دربار "[[قیصر روم]]" "[[عبدالله]] بن [[حذافه]] سهمی" به دربار "[[خسرو پرویز]]" [[پادشاه ایران]] و "[[جعفر بن ابی طالب]]" به دربار "[[نجاشی]]" [[پادشاه]] [[حبشه]]، نام برد<ref>مکاتیب الرسول، ج۱، ص۱۳۰-۱۱۰.</ref><ref>[[اباصلت فروتن|فروتن، اباصلت]]، [[علی اصغر مرادی|مرادی، علی اصغر]]، [[واژه‌نامه فقه سیاسی (کتاب)|واژه‌نامه فقه سیاسی]]، ص ۱۲۲.</ref>.

{{منابع}}

* [[پرونده:11677.jpg|22px]] [[اباصلت فروتن|فروتن، اباصلت]]، [[علی اصغر مرادی|مرادی، علی اصغر]]، [[واژه‌نامه فقه سیاسی (کتاب)|'''واژه‌نامه فقه سیاسی''']]