عزاداری در تاریخ اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

این میان، فتاوای برخی از فقها، به جهت اعتبار خاص صادرکننده آنها یا بحث برانگیزی و تأثیری که بر جا گذاشتند، اهمیت ویژه‌ای در مباحث [[فقهی]] عزاداری پیدا کرده‌اند؛ از جمله:

[[محمد حسین نائینی]]؛ او در پاسخ به استفتای جمعی از [[شیعیان]] [[بصره]] در [[تاریخ]] ۵ [[ربیع الاول]] ۱۳۴۵ق، در نامه‌ای ذیل چهار بند فتاوایی در جواز مجموعه‌ای از [[رفتارها]]، [[آداب]] و [[آیین‌های عزاداری]] صادر کرد؛ از جمله: تعزیه‌خوانی، دسته‌گردانی، [[لطم‌زنی]]، [[زنجیرزنی]]، [[قمه‌زنی]] و استفاده از آلات موسیقی مانند دمام، طبل و شیپور. این [[فتوا]]، تأثیر فراوانی در گسترش عزاداری داشته و مورد استناد بسیاری از فقهای پس از [[نائینی]] در [[حکم]] به [[حلیت]] عزاداری‌ها قرار گرفته است.