جز
جایگزینی متن - ' ق.)' به 'ق)'
جز (جایگزینی متن - 'جستارهای\sوابسته\s\=\= \{\{مدخلهای\sوابسته\}\} (.*)\]\n \=\=' به 'جستارهای وابسته == {{مدخلهای وابسته}} $1] {{پایان مدخلهای وابسته}} ==') |
جز (جایگزینی متن - ' ق.)' به 'ق)') |
||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
*در نتیجه، اگر صدر [[نامه]] مردود باشد، کل [[نامه]] مردود است. | *در نتیجه، اگر صدر [[نامه]] مردود باشد، کل [[نامه]] مردود است. | ||
*[[امام صادق]]{{ع}} در تعبیری گویا و روشن، پرده از [[ارتباط]] [[اعمال]] [[خیر و شر]] با موضوع [[ولایت]] بر میدارند و میفرمایند: {{متن حدیث|نَحْنُ أَصْلُ كُلِّ خَيْرٍ، وَ مِنْ فُرُوعِنَا كُلُّ بِرٍّ، فَمِنَ الْبِرِّ التَّوْحِيدُ وَ الصَّلَاةُ وَ الصِّيَامُ وَ كَظْمُ الْغَيْظِ وَ الْعَفْوُ عَنِ الْمُسِيءِ وَ رَحْمَةُ الْفَقِيرِ وَ تَعَهُّدُ الْجَارِ وَ الْإِقْرَارُ بِالْفَضْلِ لِأَهْلِهِ}}. | *[[امام صادق]]{{ع}} در تعبیری گویا و روشن، پرده از [[ارتباط]] [[اعمال]] [[خیر و شر]] با موضوع [[ولایت]] بر میدارند و میفرمایند: {{متن حدیث|نَحْنُ أَصْلُ كُلِّ خَيْرٍ، وَ مِنْ فُرُوعِنَا كُلُّ بِرٍّ، فَمِنَ الْبِرِّ التَّوْحِيدُ وَ الصَّلَاةُ وَ الصِّيَامُ وَ كَظْمُ الْغَيْظِ وَ الْعَفْوُ عَنِ الْمُسِيءِ وَ رَحْمَةُ الْفَقِيرِ وَ تَعَهُّدُ الْجَارِ وَ الْإِقْرَارُ بِالْفَضْلِ لِأَهْلِهِ}}. | ||
*و از آنجا که [[توحید]] و [[ولایت]] از یکدیگر انفکاکپذیر نیستند، چنانکه [[امام باقر]]{{ع}} فرمودند: {{متن حدیث|بِنَا عُبِدَ اللَّهُ وَ بِنَا عُرِفَ اللَّهُ وَ بِنَا وُحِّدَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى}}<ref>الکافی (ط. الإسلامیه، ۱۴۰۷ ه.ق.)، ج۱، ص۱۴۵، ح۱۰؛ بصائرالدرجات (ط. مکتبه آیة الله المرعشی النجفی، ۱۴۰۴ ه.ق.)، ص۶۴، ح۱۶: و فیه «وعد» بدل «وحّد»، و کلاهما عن برید العجلی؛ التوحید (للصدوق) (ط. جامعه مدرسین. ۱۳۹۸ ه.ق)، ص۱۵۲، ح۹: عن ابن أبی یعفور عن الإمام الصادق{{ع}} نحوه و لیس فیه ذیله؛ بحارالأنوار (ط. دار احیاء التراث العربی، | *و از آنجا که [[توحید]] و [[ولایت]] از یکدیگر انفکاکپذیر نیستند، چنانکه [[امام باقر]]{{ع}} فرمودند: {{متن حدیث|بِنَا عُبِدَ اللَّهُ وَ بِنَا عُرِفَ اللَّهُ وَ بِنَا وُحِّدَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى}}<ref>الکافی (ط. الإسلامیه، ۱۴۰۷ ه.ق.)، ج۱، ص۱۴۵، ح۱۰؛ بصائرالدرجات (ط. مکتبه آیة الله المرعشی النجفی، ۱۴۰۴ ه.ق.)، ص۶۴، ح۱۶: و فیه «وعد» بدل «وحّد»، و کلاهما عن برید العجلی؛ التوحید (للصدوق) (ط. جامعه مدرسین. ۱۳۹۸ ه.ق)، ص۱۵۲، ح۹: عن ابن أبی یعفور عن الإمام الصادق{{ع}} نحوه و لیس فیه ذیله؛ بحارالأنوار (ط. دار احیاء التراث العربی، ۱۴۰۳ق)، ج۲۳، ص۱۰۲، ح۸.</ref>. پس [[خداشناسی]] کسی که تحت [[ولایت امام]] نباشد نیز مقبول نیست و تبعاً هیچ [[عبادت]] و عمل خیر دیگری از او مقبول نخواهد بود؛ چنان که [[امام علی]]{{ع}} در ادامه [[روایت]] قبل میفرمایند: {{متن حدیث|وَ عَدُوُّنَا أَصْلُ كُلِّ شَرٍّ وَ مِنْ فُرُوعِهِمْ كُلُّ قَبِيحٍ وَ فَاحِشَةٍ فَمِنْهُمُ الْكَذِبُ وَ الْبُخْلُ وَ النَّمِيمَةُ وَ الْقَطِيعَةُ وَ أَكْلُ الرِّبَا وَ أَكْلُ مَالِ الْيَتِيمِ بِغَيْرِ حَقِّهِ وَ تَعَدِّي الْحُدُودِ الَّتِي أَمَرَ اللَّهُ وَ رُكُوبُ الْفَوَاحِشِ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَ مَا بَطَنَ وَ الزِّنَا وَ السَّرِقَةُ وَ كُلُّ مَا وَافَقَ ذَلِكَ مِنَ الْقَبِيحِ}} | ||
*و به این ترتیب، [[ائمه]] [[باطل]] و عمّال ظَلَمه، که خدمتگزاران به [[حاکمان]] ستمگرانند و به جای [[امام]] برحق برگرده [[مردم]] [[حکم]] میرانند، ریشه همه [[زشتیها]] و گناهانند. و بر این اساس، چگونه ممکن است که کسی [[ولایت امام]] جائری را در عمل بپذیرد و [[انتظار]] داشته باشد که [[اعتقاد]] [[درستی]] به [[توحید]] پیدا کند و یا حتّی [[مبتلا]] به [[زشتیها]] و [[گناهان]] فراوان نشود؛ زیرا اتصال به اصل همه [[زشتیها]]، ناخودآگاه فروافتادن در لجنزار پلیدیها را به دنبال دارد. و متقابلاً، بر اساس صدر و ذیل [[روایت]]، چگونه ممکن است که کسی [[تولّی]] [[امام]] برحقّی را داشته باشد، امّا [[آلوده]] به [[گناهان]] باشد که شاخ و برگ ولایتمداری [[ائمه]] [[باطل]] هستند. و لذا [[امام]]{{ع}} در یک جمعبندی، مرز میان [[ایمان]] و [[نفاق]] را در [[تولّی]] صحیح به [[ولایت امام]] برحق بیان میدارند و میفرمایند: {{متن حدیث|فَكَذَبَ مَنْ زَعَمَ أَنَّهُ مَعَنَا وَ هُوَ مُتَعَلِّقٌ بِفُرُوعِ غَيْرِنَا}}<ref>الکافی (ط. الإسلامیه، ۱۴۰۷ ه.ق.)، ج۸، ص۲۴۲، ح۳۳۶؛ تاویل الآیات الظاهره (ط. جامعه مدرسین، ۱۴۰۹ ه.ق)، ج۱، ص۲۰، ح۳؛ بحارالأنوار (ط. داراحیاء التراث العربی، ۱۴۰۳ ه.ق). ج۲۴، ص۳۰۳، ح۱۵.</ref>. | *و به این ترتیب، [[ائمه]] [[باطل]] و عمّال ظَلَمه، که خدمتگزاران به [[حاکمان]] ستمگرانند و به جای [[امام]] برحق برگرده [[مردم]] [[حکم]] میرانند، ریشه همه [[زشتیها]] و گناهانند. و بر این اساس، چگونه ممکن است که کسی [[ولایت امام]] جائری را در عمل بپذیرد و [[انتظار]] داشته باشد که [[اعتقاد]] [[درستی]] به [[توحید]] پیدا کند و یا حتّی [[مبتلا]] به [[زشتیها]] و [[گناهان]] فراوان نشود؛ زیرا اتصال به اصل همه [[زشتیها]]، ناخودآگاه فروافتادن در لجنزار پلیدیها را به دنبال دارد. و متقابلاً، بر اساس صدر و ذیل [[روایت]]، چگونه ممکن است که کسی [[تولّی]] [[امام]] برحقّی را داشته باشد، امّا [[آلوده]] به [[گناهان]] باشد که شاخ و برگ ولایتمداری [[ائمه]] [[باطل]] هستند. و لذا [[امام]]{{ع}} در یک جمعبندی، مرز میان [[ایمان]] و [[نفاق]] را در [[تولّی]] صحیح به [[ولایت امام]] برحق بیان میدارند و میفرمایند: {{متن حدیث|فَكَذَبَ مَنْ زَعَمَ أَنَّهُ مَعَنَا وَ هُوَ مُتَعَلِّقٌ بِفُرُوعِ غَيْرِنَا}}<ref>الکافی (ط. الإسلامیه، ۱۴۰۷ ه.ق.)، ج۸، ص۲۴۲، ح۳۳۶؛ تاویل الآیات الظاهره (ط. جامعه مدرسین، ۱۴۰۹ ه.ق)، ج۱، ص۲۰، ح۳؛ بحارالأنوار (ط. داراحیاء التراث العربی، ۱۴۰۳ ه.ق). ج۲۴، ص۳۰۳، ح۱۵.</ref>. | ||
*از سوی دیگر، چون [[معرفت]] به [[ولایت]] مانند [[معرفت]] به [[توحید]] ذو مراتب است و [[ارزش]] [[اعمال]] هرکس به [[قدر]] [[معرفت]] او است، بنابراین، هر مقدار که تلاش و [[همّت]] در [[معرفت]] به [[ولایت]] بیشتر باشد، [[اعمال]]، ارزشی والاتر و [[روح]] معنویّت و مقرّبیّت بیشتری خواهد داشت و [[سلوک مؤمن]] در [[مقامات]] صدّیقین و در جوار [[قرب الهی]]، در مراتب [[ولایت]] به [[امام]] تجلّی میکند<ref>[[محمد تقی فیاضبخش|فیاضبخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۱ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۱، ص:۱۹-۲۵.</ref> | *از سوی دیگر، چون [[معرفت]] به [[ولایت]] مانند [[معرفت]] به [[توحید]] ذو مراتب است و [[ارزش]] [[اعمال]] هرکس به [[قدر]] [[معرفت]] او است، بنابراین، هر مقدار که تلاش و [[همّت]] در [[معرفت]] به [[ولایت]] بیشتر باشد، [[اعمال]]، ارزشی والاتر و [[روح]] معنویّت و مقرّبیّت بیشتری خواهد داشت و [[سلوک مؤمن]] در [[مقامات]] صدّیقین و در جوار [[قرب الهی]]، در مراتب [[ولایت]] به [[امام]] تجلّی میکند<ref>[[محمد تقی فیاضبخش|فیاضبخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۱ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۱، ص:۱۹-۲۵.</ref> | ||