پرش به محتوا

ایلاء در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

۱۳۴ بایت اضافه‌شده ،  ‏۱۹ مارس ۲۰۲۲
خط ۲۴: خط ۲۴:
#از هنگام مراجعه زوجه به [[قاضی]].
#از هنگام مراجعه زوجه به [[قاضی]].


برخی فقها ظاهر آیه {{متن قرآن|لِلَّذِينَ يُؤْلُونَ مِنْ نِسَائِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ فَإِنْ فَاءُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>«کسانی که سوگند می‌خورند با همسران خود آمیزش نکنند ، باید چهار ماه انتظار کشند، پس اگر بازگشتند خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۲۲۶.</ref> را مستند نظر نخست دانسته‌اند.<ref> تفسیر قرطبی، ج ۳، ص۷۰؛ مختلف‌الشیعه، ج ۷، ص۴۳۹؛ الروضه‌البهیه، ج ۶، ص۱۶۵ ـ ۱۶۶.</ref> به نظر مشهور [[فقهای شیعه]] و [[اهل سنت]] <ref>تفسیر قرطبی، ج ۳، ص۷۳؛ جواهرالکلام، ج ۳۳، ص۳۲۳؛ الفقه الاسلامی، ج ۹، ص۷۰۸۶.</ref> در صورتی که زوج از سوگند خود بازگردد ـ خواه پیش از انقضای ۴ ماه یا پس از آن ـ باید [[کفاره]] بدهد. مستند آنان عموم آیه «ذلِکَ کَفّـرَةُ اَیمـنِکُم اِذا حَلَفتُم» ([[مائده]] / ۵، ۸۹) و [[احادیث]] است. این کفاره به استناد همین آیه، [[اطعام]] ۱۰ [[مسکین]] یا [[لباس]] پوشاندن به آنان یا آزادسازی یک برده و اگر نتوانست سه [[روز]] [[روزه]] گرفتن است: {{متن قرآن|فَكَفَّارَتُهُ إِطْعَامُ عَشَرَةِ مَسَاكِينَ مِنْ أَوْسَطِ مَا تُطْعِمُونَ أَهْلِيكُمْ أَوْ كِسْوَتُهُمْ أَوْ تَحْرِيرُ رَقَبَةٍ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلَاثَةِ أَيَّامٍ}}<ref>« کفّاره (شکستن) آن، خوراک دادن به ده مستمند است از میانگین آنچه به خانواده خود می‌دهید یا (تهیّه) لباس آنان و یا آزاد کردن یک بنده؛ پس هر که (هیچ‌یک را) نیابد (کفاره آن) سه روز روزه است» سوره مائده، آیه ۸۹.</ref>.
برخی فقها ظاهر آیه {{متن قرآن|لِلَّذِينَ يُؤْلُونَ مِنْ نِسَائِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ فَإِنْ فَاءُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>«کسانی که سوگند می‌خورند با همسران خود آمیزش نکنند ، باید چهار ماه انتظار کشند، پس اگر بازگشتند خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۲۲۶.</ref> را مستند نظر نخست دانسته‌اند.<ref> تفسیر قرطبی، ج ۳، ص۷۰؛ مختلف‌الشیعه، ج ۷، ص۴۳۹؛ الروضه‌البهیه، ج ۶، ص۱۶۵ ـ ۱۶۶.</ref> به نظر مشهور [[فقهای شیعه]] و [[اهل سنت]] <ref>تفسیر قرطبی، ج ۳، ص۷۳؛ جواهرالکلام، ج ۳۳، ص۳۲۳؛ الفقه الاسلامی، ج ۹، ص۷۰۸۶.</ref> در صورتی که زوج از سوگند خود بازگردد ـ خواه پیش از انقضای ۴ ماه یا پس از آن ـ باید [[کفاره]] بدهد. مستند آنان عموم آیه {{متن قرآن|ذَلِكَ كَفَّارَةُ أَيْمَانِكُمْ إِذَا حَلَفْتُمْ}}<ref>« این کفّاره سوگندهای شماست هرگاه سوگند خورید» سوره مائده، آیه ۸۹.</ref> و [[احادیث]] است. این کفاره به استناد همین آیه، [[اطعام]] ۱۰ [[مسکین]] یا [[لباس]] پوشاندن به آنان یا آزادسازی یک برده و اگر نتوانست سه [[روز]] [[روزه]] گرفتن است: {{متن قرآن|فَكَفَّارَتُهُ إِطْعَامُ عَشَرَةِ مَسَاكِينَ مِنْ أَوْسَطِ مَا تُطْعِمُونَ أَهْلِيكُمْ أَوْ كِسْوَتُهُمْ أَوْ تَحْرِيرُ رَقَبَةٍ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلَاثَةِ أَيَّامٍ}}<ref>« کفّاره (شکستن) آن، خوراک دادن به ده مستمند است از میانگین آنچه به خانواده خود می‌دهید یا (تهیّه) لباس آنان و یا آزاد کردن یک بنده؛ پس هر که (هیچ‌یک را) نیابد (کفاره آن) سه روز روزه است» سوره مائده، آیه ۸۹.</ref>.


برخی دیگر از [[فقها]] ادای کفّاره را به طور مطلق یا پس از انقضای مدت ۴ ماه، [[واجب]] ندانسته و بعضاً به ظاهر [[آیه]] {{متن قرآن|لِلَّذِينَ يُؤْلُونَ مِنْ نِسَائِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ فَإِنْ فَاءُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>«کسانی که سوگند می‌خورند با همسران خود آمیزش نکنند ، باید چهار ماه انتظار کشند، پس اگر بازگشتند خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۲۲۶.</ref> که از [[غفران الهی]] [[سخن]] گفته و از کفّاره سخنی به میان نیاورده، استناد کرده‌اند.<ref> الخلاف، ج ۴، ص۵۲۰؛ تفسیر قرطبی، ج ۳، ص۷۳؛ جواهرالکلام، ج ۳۳، ص۳۲۳.</ref> اگر شوهر تا پایان مدت ۴ ماه از [[سوگند]] خود باز نگشت به نظر برخی ـ با استناد به آیه {{متن قرآن|لِلَّذِينَ يُؤْلُونَ مِنْ نِسَائِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ فَإِنْ فَاءُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>«کسانی که سوگند می‌خورند با همسران خود آمیزش نکنند ، باید چهار ماه انتظار کشند، پس اگر بازگشتند خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۲۲۶.</ref> ـ [[حاکم اسلامی]] وی را میان بازگشت و [[طلاق]] دادن زوجه مخیّر می‌کند و اگر از هر دو کار خودداری کرد به نظر مشهور [[فقهای شیعه]]، با [[زندانی]] کردن و سخت گرفتن، وی را بر [[گزینش]] یکی از این دو راه مجبور می‌سازد.<ref> تفسیر قرطبی، ج ۳، ص۷۰، ۷۴؛ کنزالعرفان، ج ۳، ص۲۹۲؛ تحریرالوسیله، ج ۲، ص۳۲۰.</ref> برخی از فقها بر آن‌اند که در این صورت [[حاکم]] می‌تواند [[همسر]] او را طلاق دهد.<ref>الخلاف، ج ۴، ص۵۱۵؛ منهاج‌الصالحین، ج ۲، ص۳۱۱؛ الفقه الاسلامی، ج ۹، ص۷۰۹۰.</ref>
برخی دیگر از [[فقها]] ادای کفّاره را به طور مطلق یا پس از انقضای مدت ۴ ماه، [[واجب]] ندانسته و بعضاً به ظاهر [[آیه]] {{متن قرآن|لِلَّذِينَ يُؤْلُونَ مِنْ نِسَائِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ فَإِنْ فَاءُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>«کسانی که سوگند می‌خورند با همسران خود آمیزش نکنند ، باید چهار ماه انتظار کشند، پس اگر بازگشتند خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۲۲۶.</ref> که از [[غفران الهی]] [[سخن]] گفته و از کفّاره سخنی به میان نیاورده، استناد کرده‌اند.<ref> الخلاف، ج ۴، ص۵۲۰؛ تفسیر قرطبی، ج ۳، ص۷۳؛ جواهرالکلام، ج ۳۳، ص۳۲۳.</ref> اگر شوهر تا پایان مدت ۴ ماه از [[سوگند]] خود باز نگشت به نظر برخی ـ با استناد به آیه {{متن قرآن|لِلَّذِينَ يُؤْلُونَ مِنْ نِسَائِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ فَإِنْ فَاءُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>«کسانی که سوگند می‌خورند با همسران خود آمیزش نکنند ، باید چهار ماه انتظار کشند، پس اگر بازگشتند خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۲۲۶.</ref> ـ [[حاکم اسلامی]] وی را میان بازگشت و [[طلاق]] دادن زوجه مخیّر می‌کند و اگر از هر دو کار خودداری کرد به نظر مشهور [[فقهای شیعه]]، با [[زندانی]] کردن و سخت گرفتن، وی را بر [[گزینش]] یکی از این دو راه مجبور می‌سازد.<ref> تفسیر قرطبی، ج ۳، ص۷۰، ۷۴؛ کنزالعرفان، ج ۳، ص۲۹۲؛ تحریرالوسیله، ج ۲، ص۳۲۰.</ref> برخی از فقها بر آن‌اند که در این صورت [[حاکم]] می‌تواند [[همسر]] او را طلاق دهد.<ref>الخلاف، ج ۴، ص۵۱۵؛ منهاج‌الصالحین، ج ۲، ص۳۱۱؛ الفقه الاسلامی، ج ۹، ص۷۰۹۰.</ref>
۱۱۵٬۳۵۳

ویرایش