جز
جایگزینی متن - 'جعده دختر اشعث' به 'جعده دختر اشعث'
جز (جایگزینی متن - 'ابومحمد' به 'ابومحمد') |
جز (جایگزینی متن - 'جعده دختر اشعث' به 'جعده دختر اشعث') |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
==نویسنده: آقای یوسفی== | ==نویسنده: آقای یوسفی== | ||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
*[[امام حسن]]{{ع}} فرزند [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} کنیهاش ابومحمد و ملقب به مجتبی در نیمه [[ماه رمضان]] [[سال سوم هجری]] قمری در [[مدینه]] متولد شد<ref>مفید، محمد بن محمد، الارشاد، ج۲، ص۲.</ref> و در سال ۵۰ یا ۵۱ هجری قمری با دسیسه [[یزید بن معاویه]] توسط همسرش [[جعده | *[[امام حسن]]{{ع}} فرزند [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} کنیهاش ابومحمد و ملقب به مجتبی در نیمه [[ماه رمضان]] [[سال سوم هجری]] قمری در [[مدینه]] متولد شد<ref>مفید، محمد بن محمد، الارشاد، ج۲، ص۲.</ref> و در سال ۵۰ یا ۵۱ هجری قمری با دسیسه [[یزید بن معاویه]] توسط همسرش [[جعده دختر اشعث]]، [[مسموم]] گردیده و در [[چهل]] و هفت سالگی [[شهید]] شد<ref>قندوزی، سلیمان بن ابراهیم، ینابیع المودة، ج۲، ص۴۲۷؛ مفید، محمد بن محمد، المقنعه، ص۴۶۴.</ref> و در [[قبرستان بقیع]] [[دفن]] گردید<ref>مفید، محمد بن محمد، الارشاد، ج۲، ص۱۲.</ref><ref>[[حمیدالله رفیعی زابلی|رفیعی زابلی، حمیدالله]]، [[امامت امام حسن مجتبی (مقاله)|امامت امام حسن مجتبی]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)|دانشنامه کلام اسلامی]]، ج۱، ص ۴۲۸.</ref>. | ||
'''امام حسن مجتبی'''{{ع}} پیشوای دوم [[شیعه]] است. پدرش [[امام علی|امیرالمؤمنین علی]]{{ع}} و مادرش [[فاطمه زهرا]]{{س}} بود. در سال سوم هجری در [[مدینه]] به [[دنیا]] آمد. هفت سال از زندگیاش همراه با [[پیامبر اسلام]] [[گذشت]]. او و برادرش [[امام حسین]]، مورد علاقه شدید [[حضرت محمّد]] بودند و آن [[حضرت]] این دو را [[سرور]] [[جوانان]] [[بهشت]] مینامید. در سال ۳۶ هجری، در حالی که ۳۳ سال داشت، همراه پدرش (که [[خلیفه]] [[مسلمانان]] بود) به [[بصره]] رفت و سپس در [[کوفه]] اقامت گزید. در [[جنگ جمل]] و [[صفّین]]، در رکاب [[پدر]]، با [[متجاوزان]] جنگید. بعد از [[شهادت علی]]{{ع}} در سال ۴۰ هجری، امام حسن مجتبی{{ع}} به [[خلافت]] رسید و راه [[علی]]{{ع}} را در ادامه [[نبرد]] با [[معاویه]] پیش گرفت، امّا [[سستی]] و [[خیانت]] سربازان و فرماندهانش سبب شد که به [[صلح]] تحمیلی با [[معاویه]] تن دهد و [[حکومت]] را با شرایطی به او واگذارد. از آن پس به [[مدینه]] بازگشت و تا پایان [[عمر]]، دوران [[سختی]] را گذراند. تا آنکه در سال ۵۰ هجری با دسیسه [[معاویه]]، به دست همسرش [[مسموم]] شد و به [[شهادت]] رسید. [[قبر]]، او در "[[بقیع]]" است. [[امام حسن]]{{ع}} از نظر [[سخاوت]]، [[بخشندگی]]، رسیدگی به بینوایان مشهور بود. [[زهد]] و [[عبادت]] و پرهیزگاریش زبانزد همگان بود و [[فضیلتهای اخلاقی]] او و [[دانش]] بیپایان و [[حلم]] فراوانش او را [[محبوب]] [[دلها]] ساخته بود. [[صلح]] او با [[معاویه]]، نقش مهمّی در [[افشاگری]] چهره [[باطل]] و [[حفظ جان]] [[پیروان]] و بقای [[مذهب شیعه]] داشت<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[ فرهنگنامه دینی (کتاب)|فرهنگنامه دینی]]، ص۸۷.</ref>. | '''امام حسن مجتبی'''{{ع}} پیشوای دوم [[شیعه]] است. پدرش [[امام علی|امیرالمؤمنین علی]]{{ع}} و مادرش [[فاطمه زهرا]]{{س}} بود. در سال سوم هجری در [[مدینه]] به [[دنیا]] آمد. هفت سال از زندگیاش همراه با [[پیامبر اسلام]] [[گذشت]]. او و برادرش [[امام حسین]]، مورد علاقه شدید [[حضرت محمّد]] بودند و آن [[حضرت]] این دو را [[سرور]] [[جوانان]] [[بهشت]] مینامید. در سال ۳۶ هجری، در حالی که ۳۳ سال داشت، همراه پدرش (که [[خلیفه]] [[مسلمانان]] بود) به [[بصره]] رفت و سپس در [[کوفه]] اقامت گزید. در [[جنگ جمل]] و [[صفّین]]، در رکاب [[پدر]]، با [[متجاوزان]] جنگید. بعد از [[شهادت علی]]{{ع}} در سال ۴۰ هجری، امام حسن مجتبی{{ع}} به [[خلافت]] رسید و راه [[علی]]{{ع}} را در ادامه [[نبرد]] با [[معاویه]] پیش گرفت، امّا [[سستی]] و [[خیانت]] سربازان و فرماندهانش سبب شد که به [[صلح]] تحمیلی با [[معاویه]] تن دهد و [[حکومت]] را با شرایطی به او واگذارد. از آن پس به [[مدینه]] بازگشت و تا پایان [[عمر]]، دوران [[سختی]] را گذراند. تا آنکه در سال ۵۰ هجری با دسیسه [[معاویه]]، به دست همسرش [[مسموم]] شد و به [[شهادت]] رسید. [[قبر]]، او در "[[بقیع]]" است. [[امام حسن]]{{ع}} از نظر [[سخاوت]]، [[بخشندگی]]، رسیدگی به بینوایان مشهور بود. [[زهد]] و [[عبادت]] و پرهیزگاریش زبانزد همگان بود و [[فضیلتهای اخلاقی]] او و [[دانش]] بیپایان و [[حلم]] فراوانش او را [[محبوب]] [[دلها]] ساخته بود. [[صلح]] او با [[معاویه]]، نقش مهمّی در [[افشاگری]] چهره [[باطل]] و [[حفظ جان]] [[پیروان]] و بقای [[مذهب شیعه]] داشت<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[ فرهنگنامه دینی (کتاب)|فرهنگنامه دینی]]، ص۸۷.</ref>. | ||