امام حسین در زمان امامت امام حسن: تفاوت میان نسخه‌ها

==[[امام حسین]]{{ع}} نزد قبر [[برادر]]==

از [[ابن قتیبه]] گفته شده است که: [[حسین بن علی]]{{ع}} نزد قبر برادرش [[حسن]]{{ع}} چنین گفت: «ای [[ابو محمد]]! [[خدا]] تو را [[رحمت]] کند! [[حق]] را در هر جا که [[گمان]] وجودش می‌رفت، می‌پاییدی و هنگامی که [[باطل]]، در هنگامه‌های [[تقیه]] فرود می‌آمد، با خوش‌فکری تمام، خدا را مقدم می‌داشتی و با چشمی تیزبین، امور بزرگ و [[نهان]] [[دنیا]] را می‌دیدی و دستی [[پاک]] و بی‌هیچ [[آلودگی]] را بر آن می‌گشودی و با کمترین هزینه‌ای، زبان تیز دشمنانت را باز می‌داشتی. چگونه چنین نباشد، که تو پسری از تبار [[نبوت]] و شیرخوار حکمتی، و به سوی رحمت و خوش‌بویی و بهشتی پرنعمت، [[روانی]]؟! [[خداوند]]، [[پاداش]] ما و شما را بر این [[مصیبت]]، بزرگ بدارد و به ما و شما، [[تسلیت]] و [[سوگواری]] [[شایسته]] عطا کند!»<ref>{{متن حدیث|قالَ الحُسَينُ بنُ عَلِيٍّ{{ع}} عِنْدَ قَبْرِ أخِيهِ الحَسَنِ{{ع}}: رَحِمَكَ اللّهُ أبا مُحَمَّدٍ، إنْ كُنتَ لَتُبَاصِرُ الحَقَّ مَظانَّهُ، وَ تُؤثِرُ اللّهَ عِندَ تَداحُضِ الباطِلِ في مَواطِنِ التَّقِيَّةِ بِحُسنِ الرَّوِيَّةِ، وتَستَشِفُّ جَليلَ مَعاظِمِ الدُّنيا بِعَيْنٍ لَها حاقِرَةٍ، وتُفيضُ عَلَيها يَدا طاهِرَةَ الأَطرافِ، نَقِيَّةَ الأَسِرَّةِ، وتَردَعُ بادِرَةَ غَربِ أعدائِكَ بِأَيسَرِ المَؤونَةِ عَلَيكَ، ولا غَروَ وأنتَ ابنُ سُلالَةِ النُّبُوَّةِ وَ رَضِيعُ لِبانِ الحِكمَةِ، فَإِلى رَوحٍ وَ رَيْحَانٍ وجَنَّةِ نَعِيمٍ، أعظَمَ اللّهُ لَنا ولَكُمُ الأَجرَ عَلَيهِ، وَ وَهَبَ لَنا ولَكُمُ السَّلوَةَ وحُسنَ الاُسى عَنهُ}} (عیون الأخبار، ابن قتیبه، ج۲، ص۳۱۴؛ تاریخ دمشق، ج۱۳، ص۲۹۶).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۲۰۵.</ref>

== منابع ==