کفر در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

'''[[کفر]]''' در لغت، پوشاندن چیزی است. بالاترین [[کفر]]، [[انکار یگانگی خدا]]، [[دین]] یا [[نبوّت]] است. [[کافر]] به صورت مطلق در مُنکر [[توحید]] یا [[نبوّت]] یا [[دین]] و یا هر سه کاربرد دارد و گاهی به کسی گفته می‌‌شود که در [[احکام شریعت]] خللی وارد کرده و گناهی انجام داده است. [[کافر]] به معنای پوشاننده و انکارکننده [[حق]] آمده و [[کفر]]، اعمّ از [[فسق]] است. به هر عمل [[زشت]]، [[کفر]] گفته می‌‌شود، همان گونه که هر کار [[پسندیده]] [[ایمان]] محسوب می‌‌گردد<ref>مفردات راغب، ص ۷۱۴ - ۷۱۵، «کفر».</ref>. در این مدخل از مشتقّات «[[کفر]]» و [[آیات]] مربوط استفاده شده و مطلق [[کفر]] مورد نظر است و «[[کفران]]» که در [[انکار نعمت]] بیشتر استعمال می‌‌شود، در [[جایگاه]] خود مطرح شده است<ref>[[فرهنگ قرآن (کتاب)|فرهنگ قرآن]]، واژه «کفر».</ref>.

[[کفر]] چیست و [[دلیل]] حساسیت [[پیامبر]] به آن‌چه بوده است، و چرا این واژه که در [[قرآن]] ۵۲۴ بار استعمال شده و حوزه معنایی گسترده داشته، در [[ادبیات]] [[قرآن]] و در زبان [[پیامبر]] چنین بار منفی پیدا کرده و محور [[مبارزه]] [[تربیتی]] شده است. آیا تنها مسئله [[کفر]] به [[انحراف]] [[عقیده]] باز می‌گردد، یا نوعی [[بیماری]] [[روحی]] و [[انحراف]] [[اجتماعی]] است. تردیدی نیست که ظاهر [[کفر]] [[انحراف]] است، اما هر [[انحراف]] و خلاف [[اعتقادی]] [[کفر]] نیست و [[کافر]] تنها نااعتقاد به [[خدا]] نیست. [[کافر]] کسی است که [[آگاهی]] به [[حق]] و [[حقیقت]] دارد، اما به [[دلیل]] [[منافع]] و هواها و لجاجت‌های [[نفسانی]] [[انکار]] می‌کند: در [[روایت]] [[امام صادق]] آمده: {{متن حدیث|إِنَّمَا يَكْفُرُ إِذَا جَحَدَ}}<ref>اصول کافی، ج۲، ص۳۹۹.</ref>. از سوی دیگر [[مخالفان پیامبر]] که از [[رنج]] [[انحراف]] آنها [[پیامبر]] آسوده خاطر نیست، و همواره با او [[مبارزه]] می‌کنند، این [[کافران]] و یا محرکان اصلی آن هستند. به همین [[دلیل]] بخشی از [[آیات قرآن]] در توصیف این گروه از [[انسان‌ها]] به ویژه در [[مقام]] [[مخالفت با پیامبر]] و [[نقل]] سخنان و موضع عملی آنان است. بدون تردید [[انگیزه]] [[مخالفان]] جنبه شخصی نداشته و از پیش با [[پیامبر]] [[دشمنی]] نداشته‌اند. به این جهت [[فهم]] [[شخصیت پیامبر]] از باب {{عربی|یعرف الاشیاء باضدادها}}، [[شناخت]] این [[مخالفان]] است.