سوره نبأ: تفاوت میان نسخه‌ها

بخش دوم در [[مقام]] [[استدلال]] بر ثبوت تحقق خبر [[عظیم]] «رستاخیز» در بخش اول است. بیان آن استدلال، این است که عالم محسوس با زمین و آسمانش و شب و روزش و همه انسان‌هایی که هر نسلی به دنبال نسلی می‌آیند و می‌روند و [[نظام]] جاری و [[تدبیر]] متقن و دقیقی که در همه امورش جریان دارد، ممکن نیست صرفاً به خاطر [[بازی]] و [[سرگرمی]] پدید آمده باشد و هیچ [[هدف]] و غرضی در نظر پدید آورنده‌اش نباشد، پس به طور مسلم و [[بدیهی]]، باید در پی این نظام متحول و متغیر و گردنده، عالمی باشد که نظام آن ثابت و باقی باشد و در آن عالم اثر [[صلاح]] و [[فساد]] این عالم، [[ظهور]] پیدا کند، صلاحی که [[فطرت بشر]] بدان [[دعوت]] و فسادی که از آن [[نهی]] می‌نماید و ما می‌‌بینیم که اثر صلاح و فساد که همانا [[سعادت]] [[متقین]] و [[شقاوت]] [[مفسدین]] است در این عالم محسوس ظاهر نشده و این از محالات است که [[خدای تعالی]] در فطرت بشر آن دعوت غریزی را و این منع غریزی را به [[ودیعه]] بسپارد، در حالی که نه آن [[دعوت]] اثری در خارج داشته باشد و نه آن منع. پس به طور [[یقین]] در این میان، روزی وجود دارد که در آن [[روز]] [[انسان]] [[صالح]] اثر [[صلاح]] خود را و انسان [[فاسد]] اثر [[فساد]] خود را می‌بیند.

بخش ۲، ۲۱ - ۳۰: فرجام دردناک [[سرکشان]] [[ستمکار]] و بدکاران: همانا [[دوزخ]] در [[انتظار]] بدکاران است. آن دوزخ [[جایگاه مردم]] [[سرکش]] و ستمکار است که در آن دوران‌های متمادی [[عذاب]] کشند. هرگز در آنجا قطره‌ای آب سرد و شراب طهور نیاشامند (چنانکه در [[دنیا]] از [[علوم انبیا]] بهره نیافتند) مگر آبی سوزان که از چرک و [[خون]] [[جهنم]] است به آنها دهند<ref>{{متن قرآن|إِلَّا حَمِيمًا وَغَسَّاقًا}}«جز آب جوشان و چرکابی،» سوره نبأ، آیه ۲۵.</ref>، که با [[کیفر]] [[اعمال]] آنها موافق است<ref>{{متن قرآن|جَزَاءً وِفَاقًا}}«به کیفری برابر (با کردار آنان)،» سوره نبأ، آیه ۲۶.</ref>؛ زیرا آنها به [[روز حساب]] [[امید]] نداشتند و [[آیات]] ما را از فرط [[جهالت]] سخت [[تکذیب]] کردند و حال آنکه هر چیز را ما در [[کتابی]] به احصاء و شماره رقم کرده ایم. پس بچشید (کیفر تکذیب و [[بدکاری]] را که هرگز بر شما چیزی جز [[رنج]] و عذاب دوزخ نیفزاییم (چنانکه شما در دنیا هیچ متنبه نشده و جز بر [[بدی]] نیفزودید).