خوالف در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخهها
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)) |
جز (جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\'\'\'\[\[(.*)\]\]\'\'\'(.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\sn...) |
||
خط ۱: | خط ۱: | ||
{{امامت}} | {{امامت}} | ||
{{مدخل مرتبط | |||
| موضوع مرتبط = خوالف | |||
| عنوان مدخل = [[خوالف]] | |||
| مداخل مرتبط = [[ خوالف در قرآن]] - [[خوالف در حدیث]] - [[خوالف در فقه سیاسی]] | |||
| پرسش مرتبط = خوالف (پرسش) | |||
}} | |||
==مقدمه== | ==مقدمه== |
نسخهٔ ۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۴۳
مقدمه
- خانهنشینان، افرادی که به دلیل عجز و ناتوانی در پشت جبهه بر جای میمانند؛ مانند کودکان، پیرمردان عاجز و زنان[۱].
- ﴿رَضُوا بِأَنْ يَكُونُوا مَعَ الْخَوَالِفِ وَطُبِعَ عَلَى قُلُوبِهِمْ﴾[۲].
- در این آیه شریفه، اغنیای مدینه به دلیل حضور نیافتن در جهاد و خانهنشینی توبیخ شدهاند. از پستترین و خوارکنندهترین اهانتها برای مرد عرب، برشمردن او در کنار زنان و کودکان و عجایز در هنگام نبرد و دلاوری است که اغنیا برای حفظ جان و مال حاضر بودند، این عار و ننگ را بپذیرند[۳].
- ابنخلدون، مؤرخ شهیر مسلمان، در بیان علل اضمحلال دولتها، سلسله اوصاف و حالاتی را برای دولتمردان و مردم آنها میشمارد و در این میان دو علت را که میان آنها ملازمه برقرار است، علت سقوط دولتها و تمدنها میداند: مالپرستی و گنجاندوزی و ملازمه آن با رفاهطلبی (خانهنشینی) و جهادگریزی[۴]، دو وصفی است که به عنوان لازم و ملزوم در آیه شریفه پیشگفته بدان اشاره شده است[۵].
منابع
پانویس
- ↑ احمد بن یوسف سمین حلبی، عمدة الحفاظ، ج۱، ص۵۲۴.
- ↑ «راضی شدهاند که با واپسماندگان (جهاد، از زنان و کودکان) باشند و بر دلهایشان مهر نهاده شده است از این رو در نمییابند» سوره توبه، آیه ۸۷.
- ↑ وهبة بن مصطفی زحیلی، التفسیر المنیر، ج۱۱، ص۵-۶.
- ↑ ابنخلدون، مقدمه ابنخلدون، ص۴۲۴-۴۲۷.
- ↑ نظرزاده، عبدالله، فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم، ص: ۲۶۴-۲۶۵.