اتقان: تفاوت میان نسخه‌ها

اتقان، [[احتیاط]]، محکم‌کاری، پاکیزه‌کاری، دقت و [[مراقبت]] کافی در انجام امور، بهره‌گیری از تجربه‌های مفید خود و دیگران با [[هدف]] انجام هرچه بهتر امور و برآورد واقع‌بینانه همه احتمالات قابل وقوع، مشی عقلایی و شیوه مقبول و مطبوع همگان در [[زندگی فردی]] و [[اجتماعی]] است. [[مقبولیت]] این شیوه و [[منطق]]، هر چند در [[مقام]] نظر [[مورد اتفاق]] و [[اجماع]] است، اما در [[مقام عمل]] و در بیشتر موارد به دلیل وجود موانع و محدودیت‌ها، در حد ایدئال امکان [[اعمال]] و تحقق ندارد. [[قرآن کریم]] در آیاتی چند، [[مؤمنان]] را به [[لزوم]] اتخاذ این شیوه در حد امکان توجه داده است. [[علامه طباطبایی]] در ذیل [[آیه]] {{متن قرآن|أَحْسِنُوا إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ}}<ref>«نیکوکار باشید که خداوند نیکوکاران را دوست می‌دارد» سوره بقره، آیه ۱۹۵.</ref> می‌نویسد: منظور از [[احسان]]، خودداری و [[امتناع]] ورزیدن از [[قتال]] یا [[رأفت]] و [[مهربانی]] کردن با [[دشمنان دین]] و امثال این معانی نیست، بلکه منظور از احسان این است که هر عملی که انجام می‌دهند خوب انجام دهند، اگر قتال می‌کنند به [[بهترین]] وجه قتال کنند، و اگر دست از [[جنگ]] برمی‌دارند، باز به بهترین وجه دست بردارند و اگر به شدت [[یورش]] می‌برند یا [[سخت‌گیری]] می‌کنند، باز به بهترین وجهش باشد و اگر [[عفو]] می‌کنند به بهترین وجهش باشد<ref>[[سید محمد حسین طباطبایی|طباطبایی، سید محمد حسین]]، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۲، ص۹۳.</ref>. [[شهید مطهری]] هم آمیختن کار و [[دانش]] را زمینه‌ساز اتقان عمل و افزایش راندمان آن ارزیابی می‌کند: در آثار [[دینی]] ما مکرر به این نکته اشاره شده که [[علم]] است که به عمل [[ارزش]] می‌دهد و آن را بالا می‌برد، اثر و ارزش یک کاری که با نیروی علم و [[معرفت]] صورت گیرد صدها برابر کاری است که جاهلانه صورت گیرد، علم، افزایش دهنده اثر و ارزش کار است. هر کاری را که در نظر بگیریم می‌بینیم اگر با علم و [[شناسایی]] و معرفت توأم گردد اثر و ارزش بسیار بیشتری پیدا می‌کند. روی همین اصل است که در [[اسلام]] دو چیز محترم است: کار و [[دانش]]، و دو چیز مردود است: [[بیکاری]] و [[نادانی]]<ref>مرتضی مطهری، حکمت‌ها و اندرزها، ص۲۰۴-۲۰۸.</ref>.<ref>[[سید حسین شرف‌الدین|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)|ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم]]، ص ۲۶۰.</ref>