اثنا عشری

این یک مقالهٔ خرد است. می‌توانید با گسترش آن به امامت‌پدیا کمک کنید.

پیروان دوازده امام مشخص پس از پیامبر خاتم(ص)^[۱].
"اثنا عشری" یا "دوازده امامی" پر جمعیت‌‏ترین فرقه‌‏های شیعه هستند^[۲].
آنان معتقد به دوازده امامند که با حضرت علی(ع) آغاز می‏‌شود و به محمد بن حسن مهدی آل محمد(ص) ختم می‌‏گردد. شیعه با بهره‏‌مندی از برهان‌‏های عقلی و آموزه‏‌های آفتابگون پیشوایان معصوم(ع)، بر این باور است که در هر زمان، برای انسان‏ها، ناگزیر باید حجّتی‏^[۳] از طرف خداوند سبحانه و تعالی نصب شود^[۴]^[۵].
ایشان دلایل فراوانی از آیات قرآن و احادیث نبوی بر امامت علی(ع) اقامه کرده و امامت آن حضرت را به نص صریح، از طرف خداوند دانسته‏‌اند.
همچنین معتقدند پیامبر اکرم(ص) از طرف خداوند، تمام امامان دوازده‌گانه را معرفی کرده است.
آنان، امامان را مانند پیامبر، ملهم از جانب خدا می‌‏دانند و می‌‏گویند: امام ریاست عامّه دارد و مقام او مافوق بشر عادی است و از آن روزی که خداوند آدم را آفرید، نور خود را در برگزیدگان خویش - از حضرت نوح، حضرت ابراهیم، حضرت موسی و حضرت عیسی(ع) گرفته تا به حضرت محمد(ص)، خاتم الانبیا- سرایت داد و از وی آن نور را به اوصیای او، امامان معصوم(ع)، سریان داد. همان نور و روح خدایی است که در امام عصر(ع) تجلّی می‌‏کند و او را از سطح بشر عادی فراتر می‌‏برد و وی را قادر می‌‏سازد که قرن‏ها، بلکه هزاران سال بی‌‏هیچ گزند و آزار و بدون ضعف و پیری، با بدن جسمانی که در بشر عادی موجب کون و فساد است زندگی کند و در زمان مناسب، به امر خداوند از پس پرده غیب ظهور فرماید^[۶]^[۷].

جستارهای وابسته

منابع

سلیمیان، خدامراد، فرهنگ‌نامه مهدویت.

پانویس

با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:

↑ سلیمیان، خدامراد،فرهنگ‌نامه مهدویت، ص:۳۶.
↑ سلیمیان، خدامراد،فرهنگ‌نامه مهدویت، ص:۳۶.
↑ محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج ۱، ص ۱۷۸( باب ان الارض لا تخلو من حجة
↑ ﴿﴿وَإِذِ ابْتَلَى إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا قَالَ وَمِن ذُرِّيَّتِي قَالَ لاَ يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ ﴾﴾و (یاد کن) آنگاه را که پروردگار ابراهیم، او را با کلماتی آزمود و او آنها را به انجام رسانید؛ فرمود: من تو را پیشوای مردم می‌گمارم. (ابراهیم) گفت: و از فرزندانم (چه کس را)؟ فرمود: پیمان من به ستمکاران نمی‌رسد؛ سوره بقره، آیه: ۱۲۴.
↑ سلیمیان، خدامراد،فرهنگ‌نامه مهدویت، ص:۳۶.
↑ ر. ک: محمد جواد مشکور، فرهنگ فرق اسلامی، ص ۲۴
↑ سلیمیان، خدامراد،فرهنگ‌نامه مهدویت، ص:۳۶.

[1] سلیمیان، خدامراد،فرهنگ‌نامه مهدویت، ص:۳۶.

[2] سلیمیان، خدامراد،فرهنگ‌نامه مهدویت، ص:۳۶.

[3] محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج ۱، ص ۱۷۸( باب ان الارض لا تخلو من حجة

[4] ﴿﴿وَإِذِ ابْتَلَى إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا قَالَ وَمِن ذُرِّيَّتِي قَالَ لاَ يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ ﴾﴾و (یاد کن) آنگاه را که پروردگار ابراهیم، او را با کلماتی آزمود و او آنها را به انجام رسانید؛ فرمود: من تو را پیشوای مردم می‌گمارم. (ابراهیم) گفت: و از فرزندانم (چه کس را)؟ فرمود: پیمان من به ستمکاران نمی‌رسد؛ سوره بقره، آیه: ۱۲۴.

[5] سلیمیان، خدامراد،فرهنگ‌نامه مهدویت، ص:۳۶.

[6] ر. ک: محمد جواد مشکور، فرهنگ فرق اسلامی، ص ۲۴

[7] سلیمیان، خدامراد،فرهنگ‌نامه مهدویت، ص:۳۶.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]