یا حسین
مقدمه
یا حسین سوزناکترین نالۀ برخاسته از ژرفای جان، که شیعۀ کربلایی با آن ندا، سیدالشهدا را صدا میزند، ندایی که قلبهای عاشق حسین(ع) را به هم متّصل میکند و حسینیان را زیر خیمۀ “ذکر” گرد میآورد. شعاری که بر پرچم عزاداران محرّم، بر پیشانی رزمندگان اسلام، بر لبهای نوحهسرایان عاشورا میدرخشد و میشکفد. ندای شوقآمیزی که صحابی بزرگوار، جابر بن عبد الله انصاری، وقتی همراه عطیّه بر سر تربت حسین(ع) آمد و بیهوش شد، چون عطیّه آب به صورتش پاشید و به هوش آمد، سه بار گفت: “یا حسین! یا حسین! یا حسین!” آنگاه گفت: حَبِيبٌ لَا يُجِيبُ حَبِيبَهُ؟. و سپس به زیارت اباعبدالله(ع) پرداخت[۱].
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل میشوید:
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ عاشورا، ص ۵۰۷.