عاشورا

از امامت‌پدیا
پرش به ناوبری پرش به جستجو

متن این جستار آزمایشی است، امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود.

این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون امام مهدیعلیه السلام است. "امام مهدی" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امام مهدی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

  • عاشورا روز دهم محرم، روز شهادت سالار شهیدان حسین بن علیعلیه السلام و فرزندان و اصحاب او در کربلا است[۱]. در فرهنگ شیعی، عاشورا، به دلیل وقوع شهادت امام حسینعلیه السلام در این روز، عظیم‌‏ترین روز سوگواری و ماتم به حساب می‌‏آید. در این روز، بزرگ‏ترین فاجعه و ستم درباره خاندان پیامبرعلیهم السلام انجام گرفته است. دشمنان اسلام و اهل بیتعلیهم السلام این روز را خجسته شمرده، به شادی می‌‏پردازند؛ اما پیروان خاندان رسالت، به سوگ و عزا می‏‌نشینند و بر کشتگان این روز می‏‌گریند.
  • امامان شیعه، یاد این روز را زنده می‏‌داشتند و در آن، مجلس عزا برپا می‌‏کردند و بر حسین بن علیعلیه السلام می‌‏گریستند؛ آن حضرت را زیارت می‌‏کردند و به زیارت او تشویق و امر می‌‏نمودند و این روز، روز اندوه‌شان بود.
  • آنچه این روز را به مهدویت مرتبط می‌‏کند، روایاتی است که از قیام آن حضرت در این روز خبر می‌‏دهد. امام صادقعلیه السلام فرمود: "قائم در روز عاشورا قیام می‏‌کند"[۲][۳].

عاشورا در موعودنامه

  • در پاره‌ای روایات، از عاشورا به روز ظهور حضرت مهدی علیه السلام تعبیر شده است. امام باقر علیه السلام می‌فرمایند: "حضرت قائم علیه السلام روز شنبه که روز عاشورا است قیام می‌کند؛ روزی که امام حسین علیه السلام شهید شد"[۴].
  • و نیز می‌فرمایند: "آیا می‌دانید که این روز -عاشورا- چه روزی است‌؟ همان روزی است که خداوند توبه آدم و حوا را پذیرفت؛ روزی است که خداوند دریا را برای بنی اسرائیل شکافت و فرعون و پیروانش را غرق کرد و موسی علیه السلام بر فرعون پیروز شد. روزی است که ابراهیم علیه السلام متولد شد. روزی است که خداوند توبه قوم یونس علیه السلام را پذیرفت؛ روز تولد حضرت عیسی علیه السلام و روزی است که حضرت قائم علیه السلام در آن روز قیام می‌کند"[۵].
  • امام باقر علیه السلام می‌فرماید: "یکدیگر را در روز عاشورا، این‌گونه تعزیت دهید: "أَعْظَمَ اللَّهُ أُجُورَنَا بِمُصَابِنَا بِالْحُسَيْنِ وَ جَعَلَنَا وَ إِيَّاكُمْ مِنَ الطَّالِبِينَ بِثَأْرِهِ مَعَ وَلِيِّهِ الْإِمَامِ الْمَهْدِيِّ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ علیهم السلام"[۶]؛ خداوند اجر ما و شما را در مصیبت حسین علیه السلام بزرگ گرداند و ما و شما را از کسانی قرار دهد که به همراه ولی‌اش، امام مهدی از آل محمد علیهم السلام، طلب خون آن حضرت کرده، به خون‌خواهی او برخیزیم. خود حضرت مهدی علیه السلام نیز در زنده نگهداشتن یاد عاشورا می‌کوشد. گواه آن، داستان علامه بحر العلوم است که با آن کهولت سن‌ و موقعیت علمی و اجتماعی، در صف سینه‌زنان امام حسین علیه السلام با وضعیتی خاص ظاهر می‌شود. و وقتی از او می‌پرسند چرا چنین عزاداری می‌کنید؟ می‌فرماید: با رسیدن به دسته سوگواران، چشمم به محبوب دل‌ها، امام عصر علیه السلام افتاد و دیدم آن حضرت، با سر و پای برهنه در میان انبوه عزاداران، در سوگ پدرش حسین علیه السلام با چشمانی اشک‌بار به سر و سینه می‌زند؛ به همین جهت، قرار از کفم رفت و چنین به سوگواری پرداختم[۷][۸].

پرسش‌های وابسته

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

Icon4.png با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:  

  1. محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج ۱، ص ۴۶۳
  2. " يَقُومُ‏ الْقَائِمُ‏ يَوْمَ‏ عَاشُورَاءَ‏ ‏‏‏‏‏‏"، نعمانی، الغیبة، ص ۲۸۲، ح ۶۸
  3. سلیمیان، خدامراد، فرهنگ‌نامه مهدویت، ص:۳۰۳ - ۳۰۴.
  4. کمال الدین، ج ۲، ص ۶۵۳؛ غیبة طوسی، ص ۲۷۴.
  5. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۸۵.
  6. مصباح المتهجد، مفاتیح الجنان.
  7. عاشورا و انتظار، پورسید آقایی، ص ۲۷.
  8. مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص:۴۷۶.