اسماعیل بن کثیر

آشنایی اجمالی

اسماعیل بن کثیر راوی حدیثی تفسیری از پیامبر(ص) است^[۱] که در رجال طوسی ذیل سه تن از اصحاب امام صادق(ع)^[۲] و در منابع اهل سنت نیز نام برده شده^[۳] و در اسناد شیعه تنها در دو روایت از امام صادق(ع) نقل حدیث کرده است^[۴]. در صورت اتحاد وی با راوی مذکور در اسناد کامل الزیارات و الخصال، به دلیل روایت یونس بن عبدالرحمن از او، وثاقت و امامی بودنش استظهار می‌شود^[۵].^[۶]

منابع

جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۴

پانویس

↑ تفسیر کنز الدقائق، ج۲، ص۳۹۲ به گزارش از تفسیر العیاشی، ج۱، ص۲۳۹، ح۱۱۶.
↑ إسماعیل بن کثیر السلمی الکوفی، أسند عنه؛ رجال الطوسی، ص۱۶۱، ش۱۸۱۷.
إسماعیل بن کثیر العجلی الکوفی، أبو معمر. رجال الطوسی، ص۱۶۱، ش۱۸۱۸.
إسماعیل بن کثیر البکری القیسی الکوفی، أبو الولید، أسند عنه. رجال الطوسی، ص۱۶۱، ش۱۸۱۹.
یادآوری: ابن حجر عسقلانی از رجالیان اهل سنت، از این سه تن در کتاب رجالی خود و به گزارش از رجال الطوسی یاد کرده است: إسماعیل بن کثیر السلمی الکوفی؛ لسان المیزان، ج۱، ص۴۳۱، ش۱۳۳۶.
إسماعیل بن کثیر البکری القیسی الکوفی أبو الولید، ذکرهما الطوسی فی رجال الشیعة و قال: کانا من الرواة عن جعفر الصادق(ع) لسان المیزان، ج۱، ص۴۳۱، ش۱۳۳۷.
إسماعیل بن کثیر العجلی الکوفی أبو معمر، ذکره الطوسی فی رجال الشیعة و قال: کان من الرواة عن جعفر، و له مع أبی حنیفة مناظرة و کان عالما حسن المناظرة. لسان المیزان، ج۱، ص۴۳۱، ش۱۳۳۸.
↑ تهذیب التهذیب، ج۱، ص۲۸۴. بعضی هم به اتحاد عناوین سه گانه معتقد شدند.
↑ «حَدَّثَنِی مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ الْوَلِیدِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ الصَّفَّارِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَی عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیِّ بْنِ الْفَضَّالِ عَنْ مَرْوَانَ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ إِسْمَاعِیلَ بْنِ کَثِیرٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ(ع) یَقُولُ کَانَ قَاتِلُ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ وَلَدَ زِنًا وَ کَانَ قَاتِلُ یَحْیَی بْنِ زَکَرِیَّا وَلَدَ زِنًا وَ لَمْ تَبْکِ السَّمَاءُ وَ الْأَرْضُ إِلَّا لَهُمَا»؛ (کامل الزیارات، ص۷۹، ح۱۱)؛ «حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَی الْعَطَّارُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَحْمَدَ قَالَ حَدَّثَنِی أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الرَّازِیُّ عَنْ عَلِیِّ بْنِ سُلَیْمَانَ بْنِ رُشَیْدٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیِّ بْنِ یَقْطِینٍ عَنْ یُونُسَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ إِسْمَاعِیلَ بْنِ کَثِیرِ بْنِ بَسَّامٍ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ(ع) السُّرَّاقُ ثَلَاثَةٌ مَانِعُ الزَّکَاةِ وَ مُسْتَحِلُّ مُهُورِ النِّسَاءِ وَ کَذَلِکَ مَنِ اسْتَدَانَ دَیْناً وَ لَمْ یَنْوِ قَضَاءَهُ»؛ الخصال، ج۱، ص۱۵۳، ح۱۹۰.
↑ ر.ک: رجال الکشی (اختیار معرفة الرجال)، ص۵۵۶، ش۱۰۵۰.
↑ ر.ک: جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۴، ص۲۳۳-۲۳۵.

[1] تفسیر کنز الدقائق، ج۲، ص۳۹۲ به گزارش از تفسیر العیاشی، ج۱، ص۲۳۹، ح۱۱۶.

[2] إسماعیل بن کثیر السلمی الکوفی، أسند عنه؛ رجال الطوسی، ص۱۶۱، ش۱۸۱۷.
إسماعیل بن کثیر العجلی الکوفی، أبو معمر. رجال الطوسی، ص۱۶۱، ش۱۸۱۸.
إسماعیل بن کثیر البکری القیسی الکوفی، أبو الولید، أسند عنه. رجال الطوسی، ص۱۶۱، ش۱۸۱۹.
یادآوری: ابن حجر عسقلانی از رجالیان اهل سنت، از این سه تن در کتاب رجالی خود و به گزارش از رجال الطوسی یاد کرده است: إسماعیل بن کثیر السلمی الکوفی؛ لسان المیزان، ج۱، ص۴۳۱، ش۱۳۳۶.
إسماعیل بن کثیر البکری القیسی الکوفی أبو الولید، ذکرهما الطوسی فی رجال الشیعة و قال: کانا من الرواة عن جعفر الصادق(ع) لسان المیزان، ج۱، ص۴۳۱، ش۱۳۳۷.
إسماعیل بن کثیر العجلی الکوفی أبو معمر، ذکره الطوسی فی رجال الشیعة و قال: کان من الرواة عن جعفر، و له مع أبی حنیفة مناظرة و کان عالما حسن المناظرة. لسان المیزان، ج۱، ص۴۳۱، ش۱۳۳۸.

[3] تهذیب التهذیب، ج۱، ص۲۸۴. بعضی هم به اتحاد عناوین سه گانه معتقد شدند.

[4] «حَدَّثَنِی مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ الْوَلِیدِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ الصَّفَّارِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَی عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیِّ بْنِ الْفَضَّالِ عَنْ مَرْوَانَ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ إِسْمَاعِیلَ بْنِ کَثِیرٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ(ع) یَقُولُ کَانَ قَاتِلُ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ وَلَدَ زِنًا وَ کَانَ قَاتِلُ یَحْیَی بْنِ زَکَرِیَّا وَلَدَ زِنًا وَ لَمْ تَبْکِ السَّمَاءُ وَ الْأَرْضُ إِلَّا لَهُمَا»؛ (کامل الزیارات، ص۷۹، ح۱۱)؛ «حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَی الْعَطَّارُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَحْمَدَ قَالَ حَدَّثَنِی أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الرَّازِیُّ عَنْ عَلِیِّ بْنِ سُلَیْمَانَ بْنِ رُشَیْدٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیِّ بْنِ یَقْطِینٍ عَنْ یُونُسَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ إِسْمَاعِیلَ بْنِ کَثِیرِ بْنِ بَسَّامٍ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ(ع) السُّرَّاقُ ثَلَاثَةٌ مَانِعُ الزَّکَاةِ وَ مُسْتَحِلُّ مُهُورِ النِّسَاءِ وَ کَذَلِکَ مَنِ اسْتَدَانَ دَیْناً وَ لَمْ یَنْوِ قَضَاءَهُ»؛ الخصال، ج۱، ص۱۵۳، ح۱۹۰.

[5] ر.ک: رجال الکشی (اختیار معرفة الرجال)، ص۵۵۶، ش۱۰۵۰.

[6] ر.ک: جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۴، ص۲۳۳-۲۳۵.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]