خطبه ۱۷۲ نهج البلاغه
مقدمه
امام(ع) در این خطبه بعد از حمد و ثنای الهی، اشاره به کارشکنیهای جمعی از سرشناسان صحابه و زخم زبانهای آنها اشاره میکند. این خطبه از سه بخش تشکیل میشود:
- در بخش اوّل اشاره به تعبیر بسیار زنندهای میفرماید که «عبد الرحمن بن عوف» (یا «سعد بن ابی وقّاص») در روز شورا (شورای شش نفری عمر) به امام(ع) گفت و نسبت حرص بر خلافت به آن حضرت داد و امام(ع) پاسخی شایسته به او داد.
- در بخش دوّم، امام(ع) شکایت قریش و همدستان آنها ـ که بر ضدّ او اقدام کردند ـ به پیشگاه خدا میبرد.
- در بخش سوّم، داستان طلحه و زبیر و جنگ جمل را پیش میآورد و اشاره به کار بسیار زشت و بیسابقهای که آنها مرتکب شدند میفرماید که همسر پیامبر (عایشه) را از خانه بیرون کشیدند و به لشکرگاه آوردند و از این جا به آنجا بردند و مقام رسول اللّه(ص) را بدین وسیله هتک کردند و گروه زیادی را به کشتن دادند[۱].
