زمیل بن ابیر

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

آشنایی اجمالی

وی فرزند ابیر بن عبدمناف بن عقیل بن هلال[۱] از بنی‌فزاره از قیس عیلان بن مضر است که به او ابن‌ ام‌دینار هم گفته‌اند[۲]. ابن حجر[۳] شرح‌حالش را در بخش سوم الاصابه (مخضرمین) آورده و به نقل از مرزبانی در معجم الشعراء می‌گوید: وی در زمان خلافت عثمان، سالم بن مسافع، معروف به ابن‌داره، را کشت و در این‌باره شعری سرود[۴]. زمیل شاعر بود و منابع لغت و ادب به شعر او استناد کرده‌اند[۵].[۶]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. یا وبیر بن عبدمناف بن عقیل بن هلال.
  2. ابن ماکولا، الإکمال، ج۷، ص۳۸۹؛ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۵۲۵.
  3. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۵۲۵.
  4. نیز ر.ک: ابن قتیبه، الشعر والشعراء، ج۱، ص۳۸۹؛ ابن شبه نمیری، تاریخ المدینه المنوره، ج۳، ص۱۰۵۷.
  5. ابن منظور، لسان العرب، ج۱۰، ص۳۳۴؛ زبیدی، تاج العروس، ج۱۳، ص۴۳۴.
  6. بانشی، رحمت‌الله، مقاله «زميل بن ابير»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۳۹۴.