ابولیث سمرقندی
موضوع مرتبط ندارد - مدخل مرتبط ندارد - پرسش مرتبط ندارد
مقدمه
ابولیث نصر بن محمد بن ابراهیم سمرقندی (۳۰۱ یا ۳۱۰ - ۳۷۳ق)، مشهور به «امام الهدی» فقیه، مفسر، صوفی و اعتقادنامهنویس حنفی اهل سنت و جماعت در ماوراءالنهر در قرن چهارم.
ولادت
او متولد بین ۳۰۱ق تا ۳۱۰ق در سمرقند از کشور ازبکستان و از شهرهای خراسان بزرگ قدیم است. به وی لقب صوفی نیز دادهاند.
اساتید
او نزد محمد بن فضل بلخی تفسیر آموخت، علم فقه را نزد ابی هندوانی فرا گرفت. از دیگر اساتید وی خلیل بن احمد بن اسماعیل (متوفای ۳۶۸ق) و محمد بن حسین حدادی (متوفای ۳۸۸ق) میباشند.
مذهب
وفات
وفات وی شب سه شنبه یازدهم جمادی الثانی سال ۳۹۵ق بود، البته برخی وفات او را ۳۷۳ ق و ۳۷۵ق، ۳۷۶ق و ۳۸۳ق نیز گفتهاند و در بلخ به جوار استادش ابوجعفر هندوانی مدفون گردید.
او آثار گرانبهایی دارد از جمله:
منابع
پانویس
- ↑ خیرالدین زرکلی، الأعلام، ج۸، ص۲۷، اسماعیل باشاالبغدادی، هدیة العارفین، ج۲، ص ۴۹۰.
- ↑ تهامی، سید غلام رضا، فرهنگ اعلام تاریخ اسلام ج۱، ص ۳۹۳.