آشنایی اجمالی

احمد بن اسماعیل[۱] که عنوان صحیح وی أبوصالح الحسن بن جعفر بن اسماعیل الأفطس است، در طبقه ششم راویان قرار دارد. وی از محدثانی همچون عباس بن عبدالرحمن[۲] و الحسین بن سواد[۳] حدیث آموخته و روایت کرده است. وی دارای شاگردان و راویانی نیز بوده که مشهورترین ایشان جعفر بن عبدالله المحمدی[۴]، جعفر بن احمد و محمد بن القاسم بن عبید[۵] می‌باشند.

نام این راوی در کتب رجالی قدما ذکر نشده است و تنها به راه‌های غیرمستقیم شناخته می‌شود؛ با توجه به اینکه راوی از او، جعفر بن عبدالله المحمدی، در اعلی درجه وثاقت در نقل حدیث است[۶]، استظهار می‌شود که وی دارای حُسن حال بوده و ممدوح قلمداد می‌گردد[۷].

منابع

پانویس

  1. مصحف «الحسن بن اسماعیل» است.
  2. تفسیر کنز الدقائق، ج۹، ص۳۳۲.
  3. تفسیر فرات الکوفی، ص۵۷، ح۱۶ و ۲۵۸، ح۵۳.
  4. تفسیر کنز الدقائق، ج۹، ص۳۳۲.
  5. تفسیر فرات الکوفی، ص۷۵، ح۴۹ و ۲۵۸، ح۳۵۳.
  6. ر.ک: رجال النجاشی، ص۱۲۰، ش۳۰۶.
  7. ر.ک: جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری، ج۲، ص۸۲-۸۵.