محمد بن یعقوب کلینی
ابو جعفر محمد بن اسحاق کلینی رازی (۲۵۸ق، تهران - ۳۲۸ق، بغداد) مشهور به شیخ کلینی، شیخ مشایخ شیعه و رئیس محدثین علمای امامیه و اوثق و اعدل ایشان و مروج مذهب شیعه در عصر غیبت امام عصر (ع) است. عامه و خاصه در فتاوی به وی مراجعه کردهاند و بدینجهت به ثقة الاسلام شهرت یافت. وی یکی از صاحبان کتب اربعه و صاحب کافی است که در عقاید حقه اسلامیه و استنباط دینی، مرجع اکابر و مورد استفاده فقها و محدثین بزرگ است و به تصدیق شیخ مفید، اجل کتب اسلامی و اعظم مصنفات شیعه و مشتمل بر شانزده هزار و یکصد و نود و نه حدیث است. کلینی از علمای زمان غیبت صغری است و وفات او ۶۹ سال پس از وفات امام عسکری (ع) در ماه شعبان ۳۲۹ هجری اتفاق افتاد و قبرش در بغداد است[۱].
شیخ کلینی (ابو جعفر محمد بن اسحاق کلینی رازی) | |
---|---|
![]() | |
لقب | شیخ کلینی |
تاریخ درگذشت | ۳۲۸ق |
آرامگاه | بغداد (عراق) |
ملیت | اهل ایران |
زبان | عربی |
پیشه | مرجع تقلید |
منصب | محدث، فقیه، اصولی، متکلم |
دین | اسلام |
مذهب | شیعه اثناعشری |
اطلاعات علمی | |
تحصیلات | اجتهاد |
استادان | |
شاگردان | |
آثار |
|
استادان
کتابهای منتشر شده
به زبان عربی
- اصول الکافی
- الرجال؛
- الرد علی القرامطة؛
- رسائل الائمة؛
- تعبیر الرؤیاء.
روایتکنندگان از او
جستارهای وابسته
پانویس
- ↑ معارف و معاریف، ج ۸، ص ۵۷۶.