دعای امام حسین: تفاوت میان نسخه‌ها

ولی در برخی کتاب‌های [[تاریخی]] و تراجم این دعا به [[امام حسین]]{{ع}} نسبت داده شده و این احتمال وجود دارد که به امام هادی{{ع}} رسیده و آن [[حضرت]] [[تلاوت]] می‌کرده است.

{{عربی|و کان من جملة الکرامات التی ظهرت فی شأن الشیخ علی أن محمود بیک مهردار کان من ألد الخصام و أشد الأعداء للشیخ علی، فکان یوماً بتبریز فی میدان صاحب آباد یلاعب بالصولجان بحضرة ذلک السلطان یوم الجمعة وقت العصر، و کان الشیخ علی فی ذلک العصر حیث إن الدعاء فیه مستجاب یشتغل لدفع شره و فتنته و فساده بالدعاء السیفی و دعاء الانتصاف للمظلوم من الظالم المنسوب إلی الحسین{{ع}}، و لم یتم الدعاء الثانی بعد و کان علی لسانه قوله{{ع}}: «[[قرب]] أجله و أیتم ولده» حتی وقع [[محمود]] بیک المذکور عن فرسه فی أثناء ملاعبته بالصولجان واضمحل رأسه بعون [[الله تعالی]]. انتهی ما فی [[تاریخ]] حسن بیک المذکور ملخصاً}}<ref>عبدالله بن عیسی بیگ افندی، ریاض العلماء و حیاض الفضلاء، ج۳، ص۴۵۳.</ref>.

===دعای [[استدراج]]===

متن دعا این چنین است:

{{متن حدیث|اللَّهُمَّ لَا تَسْتَدْرِجْنِي بِالْإِحْسَانِ‌، وَ لَا تُؤَدِّبْنِي بِالْبَلَاءِ}}<ref>حلوانی، نزهة الناظر و تنبیه الخاطر، ص۸۳، حدیث ۱۰.</ref>.<ref>[[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۳۷۹.</ref>

===[[نفرین]] [[حضرت]] بر [[مالک بن حوزه]]===

این نفرین را [[ابن شهرآشوب]] در [[مناقب آل ابی طالب (کتاب)|مناقب آل ابی طالب]]<ref>ابن شهرآشوب، مناقب آل أبی طالب{{ع}}، ج۴، ص۵۶-۵۷.</ref> و [[علامه مجلسی]] در «[[بحارالانوار]]»<ref>مجلسی، بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار، ج۴۵، ص۳۰۱.</ref> از [[امام حسین]]{{ع}} نقل کرده‌اند که او در پاسخ [[بشارت]] دادن مالک بن حوزه حضرت را به [[آتش دوزخ]]، در [[حق]] او چنین نفرین نمود:

و بنا بر [[روایت]] دیگری فرمود:

===نفرین حضرت بر [[محمد بن اشعث]]===

{{متن حدیث|اللَّهُمَّ أَرِ مُحَمَّدَ بْنَ الْأَشْعَثِ ذُلًّا فِي هَذَا الْيَوْمِ لَا تُعِزُّهُ بَعْدَ هَذَا الْيَوْمِ أَبَداً}}<ref>ابن بابویه، الأمالی، ص۲۲۲.</ref>.

آری هرکس [[تاریخ]] را مطالعه و در آن [[تدبر]] کند پی می‌برد نفرین‌های حضرت دیر یا زود به وقوع پیوسته و [[مستجاب]] شده است و از بین آنها نفرین‌های موردی شخصی که جنبه [[معجزه]] داشته تحقق و [[اجابت]] آنها فوری بوده و نفرین‌های عمومی به مرور [[زمان]] در حق [[لشکر عمر بن سعد]] و [[رضایت]] دهندگان به [[فعل قبیح]] آنان مستجاب شده است.

آری گاهی که عمل [[دشمن]] بسیار شنیع و [[پست]] است نفرین [[ولی خدا]] به سرعت در او اثر گذاشته و او را نابود خواهد کرد همان‌گونه که در مورد برخی افراد بسیار [[خبیث]] در [[واقعه عاشورا]] صورت گرفت.<ref>[[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۳۹۳.</ref>

همان‌گونه که ذکر شد از [[امام حسین]]{{ع}} همانند دیگر [[امامان]] دعاهایی نقل شده که برخی جنبه شخصی و برخی جنبه عمومی داشته و [[ادعیه]] همانند [[روایات]] و [[آیات قرآن]] یکدیگر را [[تفسیر]] و تبیین می‌کنند ولی از آنجا که نحوه [[دعا کردن]] و [[مناجات با خداوند]] [[متعال]] با حالات و شرایط [[روحی]] [[انسان]] متفاوت است و غالب این [[دعاها]] در شرایط ویژه و خاص از [[حضرت سید الشهداء]]{{ع}} صادر شده و لذا از [[احساس]] ویژه‌ای برخوردار است که ممکن است در ادعیه دیگر [[معصومین]] کمتر [[مشاهده]] شود.

این حالات و شرایط روحی را می‌توان در [[خطبه‌ها]] و دعاهای او مشاهده کرد؛ زیرا غالب این خطبه‌ها هنگام شروع به [[قیام]] خود بر [[ضد]] [[یزید بن معاویه]] یا [[روز عاشورا]] بوده که از احساس ویژه‌ای برخوردار است همان‌گونه که غالب ادعیه او نیز در همین ایام است و از آنجا که [[حضرت]] در آن ایام در وضعیت خاصی به لحاظ روحی به سر می‌برده لذا دعاهای او همانند خطبه‌هایش از ویژگی‌های خاصی برخوردار است و بدین جهت هرکس این خطبه‌ها و ادعیه را قرائت کند در او [[شور]] [[حماسه]] زنده شده و او را [[شهادت‌طلب]] کرده و حالات فنایی و [[عرفانی]] در نفسش ایجاد می‌گردد.<ref>[[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۳۹۵.</ref>

{{پانویس}}

[[رده:مدخل]]