جامعه اسلامی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

هستی‌شناسی و [[جهان‌بینی توحیدی]] با بهره‌گیری از دو منبع [[معرفتی]] [[عقل]] و وحی، انسان را در [[عالم هستی]] به عنوان [[خلیفة الله]] معرفی می‌کند<ref>پارسانیا، هستی و هبوط، ص۱۱.</ref>: {{متن قرآن|و اذ قال ربک للملائکة انی جاعل فی الارض خلیفة}}<ref>بقره: ۳۰.</ref>. انسان که [[خلیفه]] خداست، همچون [[حضرت]] [[باری‌تعالی]] که مستخلف‌عنه است، مستجمع صفات متقابله [[جمال]] و جلال یا [[لطف]] و [[قهر]] است<ref>امام خمینی، شرح دعای سحر، ص۵۸.</ref>. یعنی، [[خداوند]] به گونه‌ای در آیینه انسان [[خودنمایی]] و تجلی کرد که باید گفت «همانا [[خدا]] [[آدم]] را به صورت خود آفرید»<ref>امام خمینی، شرح دعای سحر، ص۱۶۷.</ref>.

از نگاه انسان‌شناسی الهی و توحیدی، خدا اصل و انسان، خلیفه، [[آیت]] و [[مظهر]] [[صفات خداوند]] و مرآت [[افعال]] اوست؛ هر خیر وحسنه‌ای که تحقق می‌یابد از جانب خداست: {{متن قرآن|ما أصابک من حسنة فمن الله}} و [[انسان کامل]] و [[خلیفه خدا]]، تنها آستینی است که دست [[قدرت خدا]] از آن بیرون می‌آید و در او [[ظهور]] می‌کند<ref>جوادی آملی، تسنیم، ج۳، ص۱۰۸.</ref>: {{متن قرآن|و ما رمیت اذ رمیت و لکن الله رمی}}.