مالک بن حبیب یربوعی تمیمی در تاریخ اسلامی (نمایش مبدأ)
نسخهٔ ۱۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۴۲
، ۱۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۳←ابوبردة بن عوف ازدی
| خط ۷۵: | خط ۷۵: | ||
سپس علی{{ع}} آماده شد که از [[منبر]] فرود آید. مردانی برخاستند تا سخن گویند ولی چون دیدند که حضرت پایین آمده نشستند، دیگر حرفی نزدند. | سپس علی{{ع}} آماده شد که از [[منبر]] فرود آید. مردانی برخاستند تا سخن گویند ولی چون دیدند که حضرت پایین آمده نشستند، دیگر حرفی نزدند. | ||
[[ابوالکنود]] گوید: | [[ابوالکنود]] گوید: ابوبرده گرچه در [[جنگ صفّین]] بود، با [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} منافقانه عمل میکرد و با [[معاویه]] [[مکاتبات]] نهانی داشت. وقتی معاویه [[قدرت]] را به دست گرفت، محصولِ سرزمینی را در «فلوجه» به وی واگذاشت. [[ابوبرده]] نزد معاویه گرامی و مورد [[احترام]] بود<ref>شیخ مفید، الأمالی، ص۱۲۹، مجلس ۱۵؛ ترجمۀ أمالی، ص۱۴۲.</ref>. | ||
منظور از [[کارگزاران]] هفتاد تن از [[مسئولان]] و محافظان [[بیتالمال]] است که [[ناکثین]] کشتند<ref>مسعودی، مروج الذهب، ج۲، ص۳۵۸.</ref> و مرد [[عبدی]] در [[کلام امیرالمؤمنین]]{{ع}}؛ [[حکیم بن جبلۀ عبدی]] است که وی را [[مسئول]] انتظامی [[عثمان بن حنیف]] در [[بصره]] دانستهاند. او وقتی دید ناکثین [[بیعت]] شکسته و [[کارگزار علی]]{{ع}} را دست گیر کردهاند همراه هفت صد تن از [[قبیله]] و یارانش با ناکثین جنگید و در [[نبرد]]، خود<ref> ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۳۶۷.</ref>، پسرش «اشرف» و برادرش [[رعل بن جبله]]<ref>عصفری، تاریخ خلیفه، ص۱۱۰؛ مقریزی، إمتاع الأسماع، ج۱۳، ص۲۳۶.</ref> و به [[نقلی]]: سه برادرش کشته شدند<ref>بلاذری، أنساب الأشراف، ج۲، ص۲۲۹ و تحقیق زکار، ج۳، ص۲۷: {{عربی|فقتل حُکَیْمِ فی سَبعینَ مِن قَومِه و قُتَلَ إخْوَتُهُ الثَّلاثَة}}.</ref>؛ به همین جهت این گونه علی وی را ستود. [[ذهبی]] حکیم را مردی [[متدین]]، [[عابد]]، [[شریف]] و [[مطاع]] میشمارد<ref>ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۳، ص۴۹۵.</ref>. | منظور از [[کارگزاران]] هفتاد تن از [[مسئولان]] و محافظان [[بیتالمال]] است که [[ناکثین]] کشتند<ref>مسعودی، مروج الذهب، ج۲، ص۳۵۸.</ref> و مرد [[عبدی]] در [[کلام امیرالمؤمنین]]{{ع}}؛ [[حکیم بن جبلۀ عبدی]] است که وی را [[مسئول]] انتظامی [[عثمان بن حنیف]] در [[بصره]] دانستهاند. او وقتی دید ناکثین [[بیعت]] شکسته و [[کارگزار علی]]{{ع}} را دست گیر کردهاند همراه هفت صد تن از [[قبیله]] و یارانش با ناکثین جنگید و در [[نبرد]]، خود<ref> ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۳۶۷.</ref>، پسرش «اشرف» و برادرش [[رعل بن جبله]]<ref>عصفری، تاریخ خلیفه، ص۱۱۰؛ مقریزی، إمتاع الأسماع، ج۱۳، ص۲۳۶.</ref> و به [[نقلی]]: سه برادرش کشته شدند<ref>بلاذری، أنساب الأشراف، ج۲، ص۲۲۹ و تحقیق زکار، ج۳، ص۲۷: {{عربی|فقتل حُکَیْمِ فی سَبعینَ مِن قَومِه و قُتَلَ إخْوَتُهُ الثَّلاثَة}}.</ref>؛ به همین جهت این گونه علی وی را ستود. [[ذهبی]] حکیم را مردی [[متدین]]، [[عابد]]، [[شریف]] و [[مطاع]] میشمارد<ref>ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۳، ص۴۹۵.</ref>. | ||