ابراهیم بن ابی‌زیاد کرخی: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط  

| موضوع مرتبط =  

| عنوان مدخل = [[ابراهیم بن ابی‌زیاد کرخی]]

| مداخل مرتبط = [[ابراهیم بن ابی‌زیاد کرخی در تراجم و رجال]]

| پرسش مرتبط =

}}

[[ابراهیم بن ابی زیاد کرخی|ابراهیم بن ابی زیاد کرخی بغدادی]]، از [[اصحاب امامان]] [[امام صادق]] و [[امام کاظم]]{{ع}} است<ref>ر. ک: رجال الطوسی، ص۱۵۸، ش۱۷۵۵.</ref>. وی از آن دو [[بزرگوار]] [[روایت]] کرده است<ref>ر. ک: رجال الطوسی، ص۱۵۸، ش۱۷۵۵؛ ر. ک: رجال النجاشی، ص۲۲، ش۳۲.</ref>. راوی دیگر نیز [[حدیثی]] را نقل کرده که دلالت دارد که [[ابراهیم بن ابی زیاد کرخی|ابراهیم کرخی]] امام کاظم{{ع}} را در دوران قبل از [[امامت]] و بعد از امامت [[درک]] کرده است<ref>ر. ک: تهذیب الأحکام، ج۲، ص۲۶، ح۷۳؛ کمال الدین، ج۲، ص۳۶۱، ح۵.</ref>. ابراهیم بن ابی زیاد کرخی افزون بر [[امامان معصوم]]، از محدثانی همچون [[طلحة بن زید شامی نهدی جزری قرشی|طلحة بن زید شامی]]<ref>ر. ک: الکافی، ج۲، ص۶۱۸، ح۱۰.</ref>، [[ابوحمزة ثمالی]]<ref>ر. ک: صدوق، الأمالی، ص۳۶۳، ح۱۱.</ref> و [[محمد بن مسلم]]<ref>ر. ک: الکافی، ج۲، ص۶۱۸، ح۱۰.</ref> [[حدیث]] آموخته و روایت کرده است. وی دارای شاگردان و راویانی نیز بوده که مشهورترین ایشان [[حسن بن محبوب]]<ref>ر. ک: الکافی، ج۱، ص۳۲۰، ح۱۰.</ref>، [[محمد بن ابی عمیر]]<ref>ر. ک: صدوق، الأمالی، ص۳۶۳، ح۱۱.</ref>، [[صفوان بن یحیی]]<ref>ر. ک: الکافی، ج۳، ص۴۸۲، ح۱.</ref>، [[ابوایوب خراز]]<ref>ر. ک: الکافی، ج۲، ص۴۸۱، ح۱.</ref>، [[محمد بن سنان]]<ref>ر. ک: الکافی، ج۲، ص۶۱۸، ح۱۰.</ref>، [[صالح بن عقبة]]<ref>ر. ک: الکافی، ج۲، ص۶۱۸، ح۱۰.</ref> و [[محمد بن عبدالله بن خانبه]]<ref>ر. ک: رجال النجاشی، ص۳۳۵، ش۸۹۹.</ref> می‌باشند.

درباره [[شخصیت]] ابراهیم بن ابی زیاد کرخی، میان [[علما]] و [[رجال‌نویسان]] [[اختلاف]] است. [[رجالیان]] متقدم مانند [[کشی]]، [[شیخ طوسی]] و [[نجاشی]] وی را [[جرح و تعدیل]] نکرده‌اند<ref>ر. ک: تنقیح المقال، ج۳، ص۲۲۶، ش۸۵؛ مستدرکات علم رجال الحدیث، ج۱، ص۱۰۴، ش۶۱.</ref>. در مقابل، بزرگانی چون [[وحید بهبهانی]] و [[محدث نوری]] بر وثاقت یا حسن حال وی تأکید کرده‌اند. وحید بهبهانی برای اثبات وثاقت ایشان ادله‌ای آورده: روایت [[ابن ابی عمیر]]، [[صفوان بن یحیی]] و [[حسن بن محبوب]] از ایشان، طریق داشتن [[شیخ صدوق]] به ایشان در [[مشیخه]]، و [[کثیر الروایة]] بودن<ref>ر. ک: تعلیقة علی منهج المقال، ص۲۰.</ref>. محدث نوری نیز بعد از یادآوری طریق شیخ صدوق به ابراهیم کرخی و [[روایت]] [[ابن ابی عمیر]]، [[صفوان بن یحیی]]، [[حسن بن محبوب]]، [[ابان بن عثمان]] و [[ابراهیم بن مهزم]] از وی نوشته است: «{{عربی|و بعد روایة هؤلاء عنه لا مجال للتأمل فیه}}»<ref>ر. ک: مستدرکات علم رجال الحدیث، ج۱، ص۱۰۴، ش۶۱.</ref>. همچنین بر اساس قرائن و شواهدی فهمیده می‌شود که وی [[معتقد به امامت]] [[ائمه دوازده‌گانه]]{{ع}} بوده و از [[راویان]] امامی شمرده می‌شود؛ زیرا ایشان از [[اهل]] [[کرخ بغداد]] بوده که ساکنان آنجا همه [[شیعه]] بودند<ref>ر. ک: معجم البلدان، ج۴، ص۴۵۸.</ref>. طبق روایتی که [[شیخ صدوق]] نقل می‌کند، گویا [[ابراهیم کرخی]] در [[دیدار با امام]] صادق{{ع}} از [[اعتقاد]] [[راسخ]]، [[امانتداری]] و [[محرم اسرار]] بودن برخوردار بوده است<ref>ر. ک: کمال الدین، ج۲، ص۳۶۱، ح۵.</ref>.

[[تاریخ]] دقیق [[وفات]] وی معلوم نیست، ولی [[آیت‌الله بروجردی]] ایشان را از راویان طبقه پنجم به شمار آورده است<ref>ر. ک: طبقات رجال الکافی، الموسوعة الرجالیه، ص۲۶.</ref>. او دارای کتابی بوده که شیخ صدوق به آن طریق داشته است<ref>ر. ک: من لا یحضره الفقیه، ج۴، ص۴۷۸.</ref>.<ref>[[عبدالله جوادی آملی|جوادی آملی، عبدالله]]، [[رجال تفسیری ج۱ (کتاب)|رجال تفسیری]]، ج۱ ص.</ref>