مرجئه در سیره معصوم: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

# '''[[لعن]] مرجئه''': لعن هر فرد و شخصی به معنای دوری وی از [[رحمت الهی]] و [[انحراف]] در [[عقیده]] یا عمل اوست. مرجئه هم چون [[منحرف]] بودند، مورد لعن و [[نفرین]] قرار گرفتند. در [[روایات]] متعددی مرجئه لعن شده‌اند. امام صادق {{ع}} فرمود: «[[خداوند]] [[قدریه]] را از [[رحمت]] خود دور نماید، [[خدا]] [[خوارج]] را لعن کند، خداوند مرجئه را لعن فرماید، خداوند مرجئه را لعن فرماید»<ref>{{متن حدیث|لَعَنَ اللَّهُ الْقَدَرِيَّةَ، لَعَنَ اللَّهُ الْخَوَارِجَ، لَعَنَ اللَّهُ الْمُرْجِئَةَ، لَعَنَ اللَّهُ الْمُرْجِئَةَ}}؛ محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۲، ص۴۰۹.</ref>. امام صادق {{ع}} فرمود: به [[راستی]] آنها در [[دنیا]] و [[آخرت]] [[دشمنان]] ما هستند<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۸، ص۲۷۶.</ref>. [[امام رضا]] {{ع}} نیز مرجئه را لعن فرموده است<ref>{{متن حدیث|لَعَنَ اللَّهُ الْمُرْجِئَةَ}}؛ ابونضر محمد بن مسعود عیاشی سمرقندی، تفسیر العیاشی، ج۱، ص۸.</ref>. [[ابو مسروق]] گوید: [[حضرت]] امام صادق {{ع}} از من درباره [[اهل بصره]] پرسید و فرمود: بر چه (مذهبی) هستند؟ عرض کردم: مرجئه، قدریه و [[حروریه]]. فرمود: خدا [[لعنت]] کند این ملت‌های [[کافر]] [[مشرک]] را که به هیچ وجه [[خداپرست]] نیستند<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۲، ص۴۰۹.</ref>.

# '''ممنوعیت مجالست و [[ازدواج]] با مرجئه''': دوری از مجالست با مرجئه و گروه‌های منحرف یکی از دستورهای [[معصومان]] به [[پیروان]] خود است. [[امام صادق]] {{ع}} می‌فرماید: «با آنان مجالست ننمایید یعنی با گروه [[مرجئه]]؛ [[خداوند]] آنان را [[لعن]] و از [[رحمت]] خود دور کند. خداوند ملت‌های [[مشرک]] را لعن نماید؛ کسانی که خداوند را بر چیزی از چیزها [[عبادت]] نمی‌کنند (یعنی او را [[باور]] ندارند)» <ref>{{متن حدیث|لَا تُجَالِسُوهُمْ -يَعْنِي الْمُرْجِئَةَ- لَعَنَهُمُ اللَّهُ، وَ لَعَنَ اللَّهُ مِلَلَهُمُ الْمُشْرِكَةَ، الَّذِينَ لَايَعْبُدُونَ اللَّهَ عَلى‏ شَيْ‏ءٍ مِنَ الْأَشْيَاءِ}}؛ محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۲، ص۴۱۰.</ref>. به نظر می‌رسد منظور از [[ملل]] مشرکه همین [[گروه‌های انحرافی]] هستند که در [[روایت]] ابو [[مسروق]] هم ذکر شده‌اند. چون مجالست با گروه‌های انحرافی و غیرمعتقد، باعث [[ضعف ایمان]] و بی‌توجهی به مسائل [[دینی]] می‌شود و در درازمدت [[انحراف]] را در پی دارد، از مجالست با آنان [[نهی]] شده است. [[حسین بن اسباط]] از [[امام رضا]] {{ع}} پرسشی دارد تا اینکه [[حضرت]] از قول امام صادق {{ع}} راجع به شخص مرجئه‌ای فرمود: «به [[خدا]] [[سوگند]] او را [[گمراه]] خواهد کرد؛ سپس مرد قدری را یاد کرد و فرمود: او را به زندقه می‌کشاند»<ref>{{متن حدیث|وَ اللَّهِ لَأُضِلَّنَّهُ، ثُمَّ ذَكَرَ الْقَدَرَ، فَقَالَ: إِنَّهُ يَدْعُو إِلَى الزَّنْدَقَةِ}}؛ ابوالعباس عبدالله بن جعفر حمیری، قرب الإسناد، ص۳۹۰.</ref>. نمونه روشن سخن حضرت، [[ابن ابی العوجاء]] است. او که از [[اصحاب]] [[حسن بصری]] بود، بر اثر [[تزلزل]] حسن بصری درباره [[قدر]] و [[جبر]]، جزو زنادقه و [[دهریان]] گردید<ref>{{متن حدیث|كَانَ ابْنُ أَبِي الْعَوْجَاءِ مِنْ تَلَامِذَةِ الْحَسَنِ الْبَصْرِيِّ فَانْحَرَفَ عَنِ التَّوْحِيدِ فَقِيلَ لَهُ: تَرَكْتَ مَذْهَبَ صَاحِبِكَ وَ دَخَلْتَ فِيمَا لَا أَصْلَ لَهُ وَ لَا حَقِيقَةَ؟ فَقَالَ: إِنَّ صَاحِبِي كَانَ مِخْلَطاً كَانَ يَقُولُ طَوْراً بِالْقَدَرِ وَ طَوْراً بِالْجَبْرِ}}؛ شیخ صدوق، من‎ لایحضره ‎الفقیه، ج۲، ص۲۴۹.</ref>. در [[روایات]] از [[ازدواج]] با مرجئه و [[حروریه]] نهی شده است<ref>{{متن حدیث|عَنْ زُرَارَةَ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}}: أَتَزَوَّجُ مُرْجِئَةً أَوْ حَرُورِيَّةً؟ قَالَ: لَا عَلَيْكَ بِالْبُلْهِ مِنَ النِّسَاءِ}}؛ احمد بن محمد بن عیسی اشعری، النوادر، ص۱۲۷.</ref>.