هرمنوتیک در فلسفه دین و کلام جدید: تفاوت میان نسخه‌ها

با توجه به تعاریف بیان شده می‌توان روش هرمنوتیکی را روشی برای فهم و [[تفسیر]] هر نوع متن و از جمله متون دینی دانست و چون بخش عظیمی از محتوای [[دین]] از متون دینی تشکیل شده است، روش هرمنوتیکی (در صورت تشکیل‌شدن از قواعد صحیح و مقبول) به [[مفسر]] برای فهم و تبیین صحیح متون دینی کمک شایانی خواهد کرد. به همین دلیل هرمنوتیک همانند یک روش تفسیر متون از دوران کهن در حوزه‌های [[دینی]] [[مسیحیان]] و [[مسلمانان]] مطرح بوده است<ref>خسروپناه، عبدالحسین، زیرساخت‌های قرائت‌پذیرانگاری دین، قبسات، ش ۲۳، ۱۳۸۱، ص۱۷.</ref>.<ref>[[سعید متقی‌فر|متقی‌فر، سعید]]، [[روش هرمنوتیکی (مقاله)|مقاله «روش هرمنوتیکی»]]، [[فرهنگنامه کلام جدید (کتاب)|فرهنگنامه کلام جدید]]، ص ۴۲۹.</ref>

هرمنوتیک در غرب سه دوره اصلی را پشت سر گذاشته است: کلاسیک، رمانتیک و هرمنوتیک فلسفی و در جمع‌بندی از مراحل [[سیر]] و [[تکامل]] هرمنوتیک می‌‌توان گفت، هرمنوتیک در آغاز راه به دنبال یافتن روشی برای رسیدن به فهم صحیح از متون دینی و [[کتاب مقدس]] بوده و سپس تفسیر مطلق متون را دنبال کرده و پس از آن به دنبال قاعده‌سازی و روش‌شناسی قاعده‌مند فهم متون بوده است و از [[زمان]] دیلتای، [[هدف]] اصلی هرمنوتیک، تدوین روشی برای به دست‌آوردن [[علوم انسانی]] معتبر شده است.