ویژگی‌های خاص امام مهدی چیست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

::::::«برخی [[ویژگی‌های خاص حضرت مهدی]] {{ع}}‌

:::::*'''مخفی بودن آثار حمل در [[مادر حضرت مهدی]] {{ع}}‌''': یکی از ویژگی‌های خاص آن [[حضرت]] این است که زمانی که مادر آن [[حضرت]] به ایشان باردار بوده، اثری از حمل در آن بانوی بزرگوار مشاهده نمی‌شد. این موضوع هرچند در برخی از [[پیامبران]] {{عم}} سابقه داشته؛ ولی درباره [[امامان معصوم]] {{عم}} این‌چنین، گزارش نشده است. وقتی [[امام حسن عسکری]] {{ع}} نوید [[ولادت حضرت مهدی]] {{ع}} را به عمه بزرگوار خود ([[حکیمه خاتون]]) می‌دهد، آن بانو با کمال شگفتی می‌پرسد: چگونه امشب آن [[نور]] [[پاک]] از [[نرجس]] به [[دنیا]] می‌آید؛ در حالی‌که اثری از بارداری در او مشاهده نمی‌شود؟<ref>ر.ک: کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۴۲۶، ح ۲؛ کشف الغمة، ج ۲، ص ۴۹۸؛ دلائل الامامة، ص ۲۶۸.</ref>

:::::*'''روشن شدن چراغی در [[بیت الحمد]]، از ولادت تا [[هنگام ظهور]]''': "بیت" در لغت به معنای خانه و "[[حمد]]" به معنای [[ستایش]] و ثنا است. این واژه در بعضی از [[روایات]]، به کار رفته و از آن به عنوان جایگاهی مربوط به [[حضرت مهدی]] {{ع}} یاد شده است. [[مفضل]] گوید: شنیدم [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: {{عربی|"اِنَّ لِصَاحِبِ هَذا الاَمْرِ بَیتاً یُقَالُ لَهُ بَیْتُ الحَمْدِ فِیهِ سِراجٌ یَزهَرُ مُنذُ وُلِدَ اِلَی یَوْمَ یَقُومُ بِالسَّیفِ لا یُطْفَا"}}<ref>نعمانی، الغیبة، ص ۲۳۹، ح ۳۱.</ref>؛ "همانا برای [[صاحب]] این امر خانه‌ای است که بدان "[[بیت الحمد]]" می‌گویند. در آن چراغی هست که از هنگام ولادت روشنی می‌بخشد؛ تا روزی که با [[شمشیر]] [[قیام]] می‌کند، خاموش نخواهد شد". اگرچه به روشنی [[جایگاه]] این خانه و چگونگی [[روشنایی]] آن، بیان نشده است؛ ولی احتمال می‌رود مقصود، معنای کنایی باشد که با ولادت [[آخرین حجت الهی]]، [[چراغ هدایت]] [[بشر]] با فروغی هر چه بیشتر، به پرتوافشانی پرداخته و [[زمین]] را از [[نور]] وجود خود آکنده ساخته است. این [[روایت]] با همین مضمون از [[امام باقر]] {{ع}} نیز [[نقل]] شده است<ref>محمد بن حسن طوسی، کتاب الغیبة، ص ۴۶۷، ح ۴۸۳.</ref>.

:::::*'''خاتم الاوصیا بودن ایشان‌''': "[[خاتم الاوصیاء]]"، به معنای پایان بخش [[جانشینان پیامبر]] اکرم {{صل}} است. یکی از ویژگی‌های اختصاصی آن [[حضرت]]، آن است که پایان بخش سلسله [[امامت]] است. این [[لقب]] ابتدا بر زبان خود آن [[حضرت]] در کودکی، جاری شد. طریف ابو نصر گوید: "بر [[صاحب الزمان]] وارد شدم؛ آن [[حضرت]] فرمود: برای من [[صندل]] احمر (نوعی چوب خوش‌بو) بیاور. پس برای ایشان آوردم؛ آن [[حضرت]] به من رو کرد و فرمود: آیا مرا می‌شناسی؟ گفتم: بله سپس فرمود: من کیستم؟ عرض کردم: شما آقای من و [[فرزند]] آقای من هستید. پس آن [[حضرت]] فرمود: مقصودم این نبود! گفتم: [[خداوند]] مرا فدای شما گرداند. بفرمایید مقصودتان چه بود؟ [[حضرت]] فرمود: {{عربی|"اَنَا خاتَمُ الاَوْصِیاءِ وَ بی یَدْفَعُ اللّه عَزَّوَجَلَّ اَلْبَلاءَ عَنْ اَهْلی وَ شیعَتی"}}<ref>کتاب الغیبة، ص ۲۴۶، ح ۲۱۵؛ کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۴۴۱، ح ۱۲.</ref>؛ "من [[خاتم الاوصیاء]] هستم که [[خداوند]] به وسیله من، بلا را از اهل و شیعیانم دور می‌سازد". علاوه بر [[خاتم الاوصیاء]] از [[حضرت مهدی]] {{ع}} به عنوان [[خاتم الائمه]] نیز یاد شده است؛ چنان‌که [[رسول گرامی اسلام]] {{صل}} می‌فرماید: {{عربی|"مَعاشِرَ النَّاسِ! اِنِّي نَبِيٌّ وَ عَلِيٌّ وَصِيِّي. اَلَا وَ اِنَّ خَاتَمَ الاَئِمَّهِ مِنّاَ القَائِمَ المَهدِيَّ..."}}<ref>فتال نیشابوری، روضة الواعظین، ص ۹۷.</ref>؛ "ای مردمان! من پیامبرم و [[علی]] [[جانشین]] من است. [[آگاه]] باشید که [[خاتم الائمه]]، [[قائم]] [[مهدی]] از ما است". این ویژگی نیز اختصاص به [[حضرت مهدی]] {{ع}} دارد.