←آیات مربوط به ویژگیهای علم غیب خداوند
| خط ۳۹: | خط ۳۹: | ||
==[[آیات]] مربوط به ویژگیهای [[علم غیب]] [[خداوند]]== | ==[[آیات]] مربوط به ویژگیهای [[علم غیب]] [[خداوند]]== | ||
*برخی از آیاتی که ویژگیهای [[علم غیب]] [[خداوند]] را میرسانند عبارتند از: | *برخی از آیاتی که ویژگیهای [[علم غیب]] [[خداوند]] را میرسانند عبارتند از: | ||
#{{متن قرآن| | #{{متن قرآن|قُل لّا يَعْلَمُ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ الْغَيْبَ إِلاَّ اللَّهُ}}<ref>«بگو: جز خداوند کسی در آسمانها و زمین غیب را نمیداند و درنمییابند که چه هنگام برانگیخته خواهند شد» سوره نمل، آیه ۶۵.</ref> <ref>ر.ک. امینی، الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج۵، ص۸۰</ref> | ||
#{{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ عَالِمُ | #{{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ عَالِمُ غَيْبِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ}}<ref>«بیگمان خداوند دانای نهان آسمانها و زمین است؛ او به اندیشهها داناست» سوره فاطر، آیه ۳۸.</ref> <ref>ر.ک. موسوی، سید امین، گستره علم غیب از دیدگاه عهدین و قرآن، ص ۴۹ ـ ۵۱؛ امینی، الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج۵، ص۸۰</ref> | ||
#{{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ | #{{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ غَيْبَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَاللَّهُ بَصِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ}}<ref>«بیگمان خداوند، نهان آسمانها و زمین را میداند و خداوند به آنچه انجام میدهید بیناست» سوره حجرات، آیه ۱۸.</ref> <ref>ر.ک. امینی، الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج۵، ص۸۰</ref> | ||
#{{متن قرآن|ثُمَّ تُرَدُّونَ | #{{متن قرآن|ثُمَّ تُرَدُّونَ إِلَى عَالِمِ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَيُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ}}<ref>«چون نزد آنان باز گردید، برای شما عذر میآورند؛ بگو عذر نیاورید که هرگز باورتان نخواهیم داشت؛ خداوند ما را از اخبار شما آگاه کرده است و به زودی خداوند و پیامبرش کردار شما را خواهند دید سپس به سوی دانای پنهان و آشکار برگردانده میشوید آنگاه او شما را از آ» سوره توبه، آیه ۹۴.</ref> <ref>ر.ک. امینی، الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج۵، ص۸۰</ref> | ||
#{{متن قرآن|عَالِمُ الْغَیْبِ وَالشَّهَادَةِ هُوَ الرَّحْمَنُ الرَّحِیمُ}}<ref>«اوست خداوندی که خدایی جز او نیست، داننده پنهان و آشکار است، او بخشنده بخشاینده است» سوره حشر، آیه ۲۲.</ref><ref>ر.ک. امینی، الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج۵، ص۸۰</ref> | #{{متن قرآن|عَالِمُ الْغَیْبِ وَالشَّهَادَةِ هُوَ الرَّحْمَنُ الرَّحِیمُ}}<ref>«اوست خداوندی که خدایی جز او نیست، داننده پنهان و آشکار است، او بخشنده بخشاینده است» سوره حشر، آیه ۲۲.</ref><ref>ر.ک. امینی، الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج۵، ص۸۰</ref> | ||
#{{متن قرآن|عَالِمُ الْغَیْبِ وَالشَّهَادَةِ الْعَزِیزُ الرَّحِیمُ}}<ref>«او دانای پنهان و آشکار، پیروز بخشاینده است» سوره سجده، آیه ۶.</ref><ref>ر.ک. امینی، الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج۵، ص۸۰</ref> | #{{متن قرآن|عَالِمُ الْغَیْبِ وَالشَّهَادَةِ الْعَزِیزُ الرَّحِیمُ}}<ref>«او دانای پنهان و آشکار، پیروز بخشاینده است» سوره سجده، آیه ۶.</ref><ref>ر.ک. امینی، الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج۵، ص۸۰</ref> | ||
| خط ۵۲: | خط ۵۲: | ||
#{{متن قرآن|عَلَّامُ الْغُیُوبِ}}<ref>«روزی که خداوند پیامبران را گرد میآورد و میفرماید که به (دعوت) شما چه پاسخ داده شد؟ میگویند: ما را هیچ دانشی نیست، بیگمان این تویی که بسیار داننده نهانهایی» سوره مائده، آیه ۱۰۹.</ref><ref>ر.ک. موسوی، سید امین، گستره علم غیب از دیدگاه عهدین و قرآن، ص ۴۹ ـ ۵۱</ref> | #{{متن قرآن|عَلَّامُ الْغُیُوبِ}}<ref>«روزی که خداوند پیامبران را گرد میآورد و میفرماید که به (دعوت) شما چه پاسخ داده شد؟ میگویند: ما را هیچ دانشی نیست، بیگمان این تویی که بسیار داننده نهانهایی» سوره مائده، آیه ۱۰۹.</ref><ref>ر.ک. موسوی، سید امین، گستره علم غیب از دیدگاه عهدین و قرآن، ص ۴۹ ـ ۵۱</ref> | ||
*این [[آیات]] [[قلمرو علم]] [[الهی]] را بیان میکنند و روشن میسازند [[علم غیب ذاتی]] و مطلق مخصوص [[خداوند متعال]] بوده و علمش زمان و مکان ندارد و ابدی، استقلالی، حضوری و بی نهایت بوده و حد و مرزی ندارد و تمام چیزهای [[پنهان]] و [[آشکار]] را در بر میگیرد و بزرگی و تسلّط [[خدا]] دلیلی بر قلمرو بیکران [[علم]] اوست؛ چرا که مجرد است و در همه جا حضور دارد و شب و روز و [[پنهان]] و [[آشکار]] برای او تفاوتی ندارد و همه چیز را به طور یکسان میداند.<ref>ر.ک. رضایی اصفهانی، تفسیر قرآن مهر، ج ۱۰، ص۲۱۴ ـ ۲۱۵</ref> | *این [[آیات]] [[قلمرو علم]] [[الهی]] را بیان میکنند و روشن میسازند [[علم غیب ذاتی]] و مطلق مخصوص [[خداوند متعال]] بوده و علمش زمان و مکان ندارد و ابدی، استقلالی، حضوری و بی نهایت بوده و حد و مرزی ندارد و تمام چیزهای [[پنهان]] و [[آشکار]] را در بر میگیرد و بزرگی و تسلّط [[خدا]] دلیلی بر قلمرو بیکران [[علم]] اوست؛ چرا که مجرد است و در همه جا حضور دارد و شب و روز و [[پنهان]] و [[آشکار]] برای او تفاوتی ندارد و همه چیز را به طور یکسان میداند.<ref>ر.ک. رضایی اصفهانی، تفسیر قرآن مهر، ج ۱۰، ص۲۱۴ ـ ۲۱۵</ref> | ||
==[[علم غیب]] [[خدا]] در [[عهد قدیم]] و جدید== | ==[[علم غیب]] [[خدا]] در [[عهد قدیم]] و جدید== | ||
*در [[عهد قدیم]]، [[خداوند]] دانای مطلق است؛ یعنی او به همه چیز [[آگاه]] است. [[دانشمندان]] [[یهود]] در این باره گفتهاند: "کیفیت مافوقِ طبیعی [[علم]] و [[دانش الهی]] واضح است؛ حتی پیش از آنکه موجودی در رحم [[مادر]] شکل گیرد، [[فکر]] او در حضور [[خداوند]] مکشوف است، حتی پیش از آنکه [[فکری]] در ضمیر [[انسان]] پدید آید، این [[فکر]] در حضور [[خداوند]] [[آشکار]] است و حتی پیش از آنکه [[انسان]] سخن بگوید، [[خداوند]] میداند در ضمیر او چیست. [[علم غیب]] به شیوهای ناگسستنی، با [[صفت علم]] لایتناهی پیوسته است. علاوه بر آنکه [[خداوند]] هر آنچه را بوده و هست، میداند، از آنچه بعداً به وقوع خواهد پیوست نیز اطلاع دارد و همه چیز به توسط ذات [[قدوس]] متبارک [[پیش بینی]] شده، پیش از آن که روی دهد...".<ref>ر.ک. موسوی، سید امین، گستره علم غیب از دیدگاه عهدین و قرآن، ص ۴۹ ـ ۵۱</ref> | *در [[عهد قدیم]]، [[خداوند]] دانای مطلق است؛ یعنی او به همه چیز [[آگاه]] است. [[دانشمندان]] [[یهود]] در این باره گفتهاند: "کیفیت مافوقِ طبیعی [[علم]] و [[دانش الهی]] واضح است؛ حتی پیش از آنکه موجودی در رحم [[مادر]] شکل گیرد، [[فکر]] او در حضور [[خداوند]] مکشوف است، حتی پیش از آنکه [[فکری]] در ضمیر [[انسان]] پدید آید، این [[فکر]] در حضور [[خداوند]] [[آشکار]] است و حتی پیش از آنکه [[انسان]] سخن بگوید، [[خداوند]] میداند در ضمیر او چیست. [[علم غیب]] به شیوهای ناگسستنی، با [[صفت علم]] لایتناهی پیوسته است. علاوه بر آنکه [[خداوند]] هر آنچه را بوده و هست، میداند، از آنچه بعداً به وقوع خواهد پیوست نیز اطلاع دارد و همه چیز به توسط ذات [[قدوس]] متبارک [[پیش بینی]] شده، پیش از آن که روی دهد...".<ref>ر.ک. موسوی، سید امین، گستره علم غیب از دیدگاه عهدین و قرآن، ص ۴۹ ـ ۵۱</ref> | ||