نظریات اندیشمندان غربی درباره آینده جهان چیست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

:::::*'''فرانسیس فوکویاما''' (معاون ژاپنی الاصل بخش [[برنامه‌ریزی]] [[سیاسی]] [[وزارت]] امور خارجه آمریکا-تابستان ۱۹۸۹) با پردازشی نو از [[اندیشه]] هگل درباره [[آخرالزمان]]، چنین می‌اندیشد که "جریان حقیقی [[تاریخ]]" در سال ۱۸۰۶ کمال معنوی پیدا کرده است و [[پس از ظهور]] و [[شکست]] محتوم فاشیسم و مارکسیسم، سرانجام به سیطره [[دموکراسی]] [[لیبرال]] می‌انجامد و به کمال مادی هم دست می‌یابد. او تنها آلترناتیو (جایگزین) واقعی و معتبر لیبرالیسم را فاشیسم و کمونیسم می‌داند که فروپاشیده‌اند، ولی [[معتقد]] نیست که دیگر هیچ اندیشه‌ای وجود ندارد. بلکه به نظر او در "[[پایان تاریخ]]" برخی [[جوامع]] به صورت [[جوامع]] [[لیبرال]] موفق درآمده و بقیه هم از ادعای خود مبنی بر ارایه اشکال و الگوهای متفاوت و [[برتر]] درباره ساماندهی انسانی چشم می‌پوشند. در واقع لیبرالیسم از آن‌رو بر [[جهان]] مسلط‍‌ می‌شود که در برابرش، ایدئولوژی بسیج‌کننده‌ای برای رویارویی با آن وجود ندارد. این به منزله نقطه پایان تحول ایدئولوژی [[بشریت]] و [[جهانی شدن]] [[دموکراسی]] غربی به‌عنوان شکل نهایی [[حکومت]] با لوازم آن یعنی شیوه زندگی [[سرمایه‌داری]] و میل دستیابی به [[جامعه]] مصرفی که به لیبرالیسم [[اقتصادی]] و [[سیاسی]] منجر می‌شود است. او این رکود برخورد و تکاپوی [[اندیشه‌ها]] را [[پایان تاریخ]] می‌نامد؛ دورانی که در آن شور و شوق‌ها از بین رفته و سده‌های ملالت‌باری در پیش خواهد بود. او درباره [[جهان]] سوم [[معتقد]] است که هنوز در [[تاریخ]] فرو رفته است، و آن را تحقیر می‌کند و می‌گوید که [[جهان]] سوم در تحول ایدئولوژیکی [[جهان]] نقشی ندارد. از نظر او تعارض شمال و جنوب (به جای شرق و غرب)، [[بیداری]] [[جهان اسلام]]، رشد ملی‌گرایی، [[شکست]] سیاست‌های توسعه، گسترش تروریسم، بحران [[سیستم]] پولی بین‌المللی، بی‌ثباتی بازارهای جهانی، قدرتمند شدن متزاید [[هند]] و برزیل، همگی فرعی بوده و تناقض بنیادین با لیبرالیسم ندارند. بلکه "[[میراث]] مشترک ایدئولوژیکی [[بشریت]]" اهمیت دارد. این [[میراث]] مشترک، همان لیبرالیسم [[اقتصادی]] و [[سیاسی]] است.  

:::::*'''آلوین تافلر''' دیدگاهی دارد که نه مبنای فلسفی دارد و نه روش جامعه‌شناختی؛ [[استدلال]] و [[برهان]] نهایی ارایه نمی‌دهد؛ بلکه همواره از یک نقطه شروع کرده و با ارایه مثال و نمونه به نقطه دیگری عزیمت می‌کند. او مشکل [[آینده جهان]] را براساس نوع "[[قدرت]]" و "تقسیم آن" ترسیم می‌کند و [[قدرت]] را مهم‌ترین (یا تنها) عامل مؤثر [[سیاسی]] [[جهان]] و ساختار [[اجتماعی]] [[بشر]] می‌داند. او [[معتقد]] است که سه‌گونه [[تمدن]] در [[جهان]] وجود دارد که هریک [[نظام]] خاصی برای تولید [[ثروت]] دارد: [[تمدن]] [[کشاورزی]] (موج اول)، [[تمدن]] صنعتی (موج دوم)، [[تمدن]] علمی و اطلاعاتی (موج سوم) که راه [[آینده جهان]] در نتیجه برخورد آن‌ها باهم ایجاد و مشخص خواهد شد. در این تمدن‌ها اگرچه عناصری از [[مذهب]]، [[فرهنگ]] و قومیت وجود دارند، ولی این پیوندها توسط‍‌ نیروهای صنعتی ضعیف شده‌اند، لذا در [[تمدن]] موج سوم تأثیر این عناصر بسیار اندک و در [[تمدن]] [[کشاورزی]] در بالاترین حد است. او هریک از این تمدن‌ها را -چون جوامعی با [[مذاهب]]، فرهنگ‌ها و قومیت‌های متفاوتی را دربر می‌گیرد- یک "ابر [[تمدن]]" می‌نامد که با مفهوم رایج "[[تمدن]]" چندان سازگار نیست. به نظر تافلر [[جنگ]] به شیوه موج سوم، جنگی با ابزار و تسلیحات هوشمندانه (الکترو-لیزری) است، که دقت بسیار و آسیب‌پذیری کم دارد و جنگی بهداشتی و [[پاکیزه]] است<ref>نشریه موعود، شماره ۱۰، ص ۷۶. </ref>.