رضایت در اخلاق اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

<div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;">

*"رضاء" [[عربی]]، و "[[رضا]]" [[فارسی]] (اسم مصدر)، و در منابع لغت [[فارسی]] به معنای: ۱- [[خشنودی]]، خوشدلی؛ ۲- [[صلاح]]، صواب‌دید آمده است<ref>معین، محمد، فرهنگ فارسی، ج۲، ص۱۶۵۹.</ref>. "رضاء" در متون لغت [[عربی]] به معنای [[خشنودی]]<ref>راغب اصفهانی، حسین بن محمد، مفردات الفاظ قرآن‌، ترجمه و تحقیق: سید غلامرضا خسروی حسینی، ج‌۲، ص۸۰.</ref> و ضد [[سخط]] است<ref>قرشی، سید علی‌اکبر، قاموس قرآن‌، ج‌۳، ص۱۰۴.</ref>، و به معنای [[اختیار]] کردن نیز آمده است<ref>معزی فیومی، احمد بن محمد، مصباح المنیر، ص۲۳۰. </ref>، و اصل این ماده به موافقت میل [[آدمی]] به آن‌چه با آن مواجه است دلالت دارد<ref>مصطفوی، حسن، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج‌۴، ص۱۵۲.</ref>.

*در اصطلاح، عبارت است از ترک [[اعتراض]] بر مقدرات الهیه در [[باطن]] و ظاهر، قولاً و فعلاً<ref>نراقی، ملا احمد، معراج السعاده، ص۶۱۲.</ref>، به گونه‌ای که [[بنده]] مقامی بیش‌تر از آن‌چه [[خدا]] آن را قرار داده است، [[طلب]] نکند<ref>انصاری، خواجه عبدالله، شرح منازل السائرین، ترجمه و شرح: عبدالرزاق لاهیجی کاشانی، ص۱۱۴.</ref>، که این خود بالاترین [[درجه]] [[تکامل]] است؛ زیرا [[تکامل]] دارای درجاتی است: اول: [[صبر]]؛ دوم:[[ تنزیه]] [[خداوند]]؛ سوم: [[سپاس]] و [[ستایش پروردگار]]؛ چهارم: [[رضا]] به [[قضای الهی]]<ref>قرائتی، محسن، تفسیر نور، ج۷، ص۴۱۲.</ref>.