جز
جایگزینی متن - 'راه' به 'راه'
جز (جایگزینی متن - 'ودوم' به ' و دوم') |
جز (جایگزینی متن - 'راه' به 'راه') |
||
| خط ۱۵: | خط ۱۵: | ||
بیشک آرزو داشتن [[خصلت]] آدمی است و عیبی بر آن مترتب نیست. از این روی [[امام]]{{ع}} عرضه میدارد: «خدایا... و آنچه مرا آرزوست بر من ارزانی دار»<ref>نیایش سیوهفتم.</ref>. | بیشک آرزو داشتن [[خصلت]] آدمی است و عیبی بر آن مترتب نیست. از این روی [[امام]]{{ع}} عرضه میدارد: «خدایا... و آنچه مرا آرزوست بر من ارزانی دار»<ref>نیایش سیوهفتم.</ref>. | ||
انسان اگر نتواند افسار آرزوهای خویش را در دست گیرد این [[آرزوها]] او را به ناکجاآباد کشانده و از مسیر [[عبودیت]] و [[بندگی]] دور میسازد. [[حضرت علی بن الحسین]]{{ع}} اینگونه [[نجوا]] میکند: «خدایا... | انسان اگر نتواند افسار آرزوهای خویش را در دست گیرد این [[آرزوها]] او را به ناکجاآباد کشانده و از مسیر [[عبودیت]] و [[بندگی]] دور میسازد. [[حضرت علی بن الحسین]]{{ع}} اینگونه [[نجوا]] میکند: «خدایا... راه کسانی فرا پیشمان گذاری که از [[نور]] [[قرآن]] [[روشنایی]] جستهاند و آرزوها و [[خواهشهای نفسانی]] از کارشان باز نداشت تا به [[خدعه]] و [[فریب]] تباهشان سازد»<ref>نیایش چهلودوم.</ref>. از منظر [[امام چهارم]] تنها راه فرار از [[آرزوهای دراز]] [[پناه]] جستن به [[پروردگار]] است؛ و در دعای خود این چنین به [[خدا]] پناه میجوید: «خدایا... و ما را از آرزوهای دور و دراز خود در [[امان]] دار»<ref>نیایش چهلم.</ref>. | ||
آرزوهای طولانی یکی از موانع مهم در [[راه رشد]] و [[سعادت انسان]] است، از این رو در [[معارف اهلبیت]]{{عم}} همواره از آن [[پرهیز]] داده شده است. امام سجاد{{ع}} نیز این خطر را گوشزد کرده و از خدا خواسته است که ما را از این قسم آرزوهای تباهگر کفایت کند تا جایی که حتی روی ساعتی دیگر از عمرمان حساب نکنیم و به هوای آن، [[ساعت]] موجود را در مسیر [[بندگی]] از دست ندهیم<ref>نیایش چهلم و چهل و دوم.</ref>. | آرزوهای طولانی یکی از موانع مهم در [[راه رشد]] و [[سعادت انسان]] است، از این رو در [[معارف اهلبیت]]{{عم}} همواره از آن [[پرهیز]] داده شده است. امام سجاد{{ع}} نیز این خطر را گوشزد کرده و از خدا خواسته است که ما را از این قسم آرزوهای تباهگر کفایت کند تا جایی که حتی روی ساعتی دیگر از عمرمان حساب نکنیم و به هوای آن، [[ساعت]] موجود را در مسیر [[بندگی]] از دست ندهیم<ref>نیایش چهلم و چهل و دوم.</ref>. | ||
| خط ۲۱: | خط ۲۱: | ||
اما در این میان انسانهای [[شایسته]] نهایت آرزوهایشان [[قرب]] به [[پروردگار]] است. بدینسان سیّدالساجدین خطاب به [[خداوند]] میگوید: «ای خداوند،... آرزویم را با [[امید به رحمت]] خویش مقرون دار»<ref>نیایش بیستم.</ref>. | اما در این میان انسانهای [[شایسته]] نهایت آرزوهایشان [[قرب]] به [[پروردگار]] است. بدینسان سیّدالساجدین خطاب به [[خداوند]] میگوید: «ای خداوند،... آرزویم را با [[امید به رحمت]] خویش مقرون دار»<ref>نیایش بیستم.</ref>. | ||
[[بندگان]] [[صالح]] [[خدا]] | [[بندگان]] [[صالح]] [[خدا]] راه رسیدن به آرزوهای خویش را جز در [[مسیر خدا]] نمیبینند. [[حضرت]] عرضه میدارد: «ای خداوند،... باز هم برای رسیدن به آرزوهایم راهی جز تو نمییابم»<ref>نیایش بیستویکم.</ref>. | ||
از نگاه [[سیدالساجدین]] تنها راه برآورده شدن [[آرزوها]] خداست؛ به همین جهت میگوید: «ای خداوند، اگر تو روی نیکوی خود از من بگردانی،... باز هم برای رسیدن به آرزوهایم راهی جز تو نمییابم»<ref>نیایش بیستویکم.</ref>. | از نگاه [[سیدالساجدین]] تنها راه برآورده شدن [[آرزوها]] خداست؛ به همین جهت میگوید: «ای خداوند، اگر تو روی نیکوی خود از من بگردانی،... باز هم برای رسیدن به آرزوهایم راهی جز تو نمییابم»<ref>نیایش بیستویکم.</ref>. | ||
ایشان یکی از [[بهترین]] اوقات درخواست آرزوها را از خداوند [[ماه مبارک رمضان]] میداند<ref>نیایش چهل و نهم.</ref>.<ref>الصحیفه السجادیه امام سجّاد{{ع}}، ۱۴۱۸، قم، الهادی، چاپ اول؛ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، چاپ دوم، قرآن کریم، ترجمه مهدی الهی قمشهای.</ref>.<ref>[[سید مهدی بهشتی|بهشتی، سید مهدی]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «آرزو»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۲۱.</ref> | ایشان یکی از [[بهترین]] اوقات درخواست آرزوها را از خداوند [[ماه مبارک رمضان]] میداند<ref>نیایش چهل و نهم.</ref>.<ref>الصحیفه السجادیه امام سجّاد{{ع}}، ۱۴۱۸، قم، الهادی، چاپ اول؛ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، چاپ دوم، قرآن کریم، ترجمه مهدی الهی قمشهای.</ref>.<ref>[[سید مهدی بهشتی|بهشتی، سید مهدی]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «آرزو»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۲۱.</ref> | ||