وظیفه فرهنگی حاکم: تفاوت میان نسخه‌ها

۱. توجه به [[حاکمیت مطلق]] [[الهی]]: [[زمامدار]] در [[حکومت اسلامی]]، بر اساس اصول و مبانی کلی و [[جهان‌بینی توحیدی]]، بر این [[باور]] است که [[قدرت الهی]] بالاتر از همه قدرت‌ها و همه چیز تحت [[قدرت]] او است؛ بنابراین، همواره خود را در محضر [[خداوند]] می‌بیند. [[حضرت]] به مالک می‌گوید: ای مالک! تو از [[مردم]] [[برتری]] و من که تو را [[نصب]] کرده‌ام بالاتر از تو هستم و خداوند [[برتر]] از من و تو است؛ بنابراین، همواره به [[عظمت]] و قدرت مافوق توجه کن و [[رفتار]] با [[شهروندان]] را با [[عنایت]] به [[قدرت خداوند]] تنظیم کن؛ پس چنان که [[دوست]] داری [[خدا]] بر تو ببخشاید و گناهت را [[عفو]] کند، تو هم از [[گناه]] [[رعیت]] در گذر<ref>نهج البلاغه، نامه ۵۳.</ref>.

۵. خود را خدمتگزار شمردن: بپرهیز که با [[نیکی]] خود بر رعیت [[منت‌گذاری]] یا آن‌چه را کرده‌ای، بزرگ شماری یا آنان را وعده‌ای دهی و در [[وعده]] خلاف آری؛ که [[منت نهادن]]، [[ارج]] [[نیکی]] را ببرد و کار بزرگ شمردن، [[نور]] [[حق]] را خاموش گرداند..<ref>[[محسن مهاجرنیا|مهاجرنیا، محسن]]، [[ساختار حکومت امام علی (مقاله)| مقاله «ساختار حکومت امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۶ (کتاب)|دانشنامه امام علی ج۶]]، ص ۱۴۰.</ref>

== منابع ==

{{منابع}}

{{پایان منابع}}

{{پانویس}}