شباهت امام مهدی
این مدخل زیرشاخهٔ بحث امام مهدی است. امام مهدی از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: امام مهدی در قرآن - امام مهدی در حدیث - امام مهدی در کلام اسلامی - پرسشهای مرتبطمقدمه
- در روایات، شباهتهایی میان حضرت مهدی (ع) و انبیاء و ائمه (ع) آمده است:
- شباهت به آدم (ع): خداوند، آدم را خلیفه خود در زمین قرار داد.
- شباهت به هابیل (ع): نزدیکترین افراد، هابیل را کشت -یعنی برادرش- و همچنین نزدیکترین افراد، قصد کشتن امام قائم (ع) را نمود -عموی او یعنی جعفر کذاب-.
- شباهت به شیث (ع): حضرت شیث اجازه نیافت که علم خودش را آشکار کند، حضرت نیز اجازه نیافته تا روز وقت معین.
- شباهت به نوح (ع): عمر طولانی.
- شباهت به ادریس (ع): ادریس (ع) به آسمان بالا برده شد، و حضرت مهدی (ع) را هنگام ولادت، روح القدس بر بال خود گرفت و به آسمانها برد. ادریس (ع) نیز از قومش غایب شد.
- شباهت به هود (ع): حضرت نوح، ظهور حضرت هود را بشارت داده بود و خداوند، کافران را به وسیله او هلاک کرد.
- شباهت به صالح (ع): حضرت صالح مدتی از قومش غایب شد و وقتی بازگشت، عدّهای او را انکار کردند.
- شباهت به ابراهیم (ع): حضرت ابراهیم (ع) دوران حمل و ولادتش مخفیانه بود و رشد او در یک هفته، به اندازه یک ماه بود و در یک ماه به اندازه یک سال. حضرت ابراهیم (ع) دو غیبت داشت.
- شباهت به اسماعیل (ع): خداوند به ولادت اسماعیل (ع) بشارت داد. و چشمه زمزم برای حضرت اسماعیل (ع) از زمین جوشید.
- شباهت به اسحاق (ع): پس از آنکه ساره از بچّهدار شدن مأیوس شده بود، خداوند ولادت اسحاق (ع) را بشارت داد.
- شباهت به لوط (ع): فرشتگان برای یاریاش نازل شدند.
- شباهت به یعقوب (ع): یعقوب (ع) منتظر فرج بود تا اینکه خداوند پس از مدتی طولانی، پریشانیاش را برطرف ساخت.
- شباهت به یوسف (ع): یوسف (ع) زیباترین اهل زمان خود بود و مدتی غایب و مدتی نیز دچار زندان شد.
- شباهت به خضر (ع): عمر طولانی و حضور هرسال در مناسک حج.
- شباهت به الیاس (ع): عمر طولانی و حضور هرسال در حج و غایب شدن از قومش.
- شباهت به ذو القرنین: پیغمبر نبود، ولی بر مردم حجت بود و از قومش غایب شد؛ غیبتی طولانی.
- شباهت به شعیب (ع): عمرش طولانی و استخوانهایش کوفته شد. از نظر قومش غائب شد و دوباره به صورت جوانی به آنها بازگشت.
- شباهت به موسی (ع): دوران حمل و ولادتش مخفی بود و دو غیبت داشت. از ترس دشمنانش غایب شد و بنی اسرائیل منتظر قیامش بودند. عصایی داشت که معجزهاش بود.
- شباهت به هارون (ع): خداوند هارون را به آسمان بالا برد. هارون سخن موسی را از راه دور میشنید.
- شباهت به یوشع (ع): منافقان با او جنگ کردند. خورشید برای یوشع (ع) بازگشت.
- شباهت به حزقیل (ع): خداوند برایش مردگانی را زنده کرد.
- شباهت به داود (ع): خداوند او را خلیفه در زمین قرار داد و آهن را برایش نرم کرد.
- شباهت به سلیمان (ع): داود (ع) او را جانشین خود قرار داد، در حالی که به سنّ بلوغ نرسیده بود. حکومت سلیمان بر جنّ و انس و پرندگان بود و مدتی از قومش غایب شد. خورشید برایش بازگشت.
- شباهت به دانیال (ع): مدتی غایب شد.
- شباهت به عزیر (ع): وقتی به قومش بازگشت، تورات را آنطور که بر موسی بن عمران (ع) نازل شده بود خواند.
- شباهت به جرجیس (ع): خداوند مردگانی را برایش زنده کرد.
- شباهت به ایوب (ع): بر بلا صبر کرد. چشمه برایش جوشید. خداوند مردگانی را برایش زنده کرد.
- شباهت به یونس (ع): پس از غیبت، به قیافه جوانی به سوی قومش بازگشت.
- شباهت به زکریا (ع): فرشتگان او را ندا میکردند. و در مصیبت ابا عبد الله الحسین سه روز گریه کرد.
- شباهت به یحیی (ع): به ولادتش بشارت داده شده بود و در شکم مادر سخن میگفت.
- شباهت به عیسی (ع): فرزند بهترین زنان زمانش بود و در شکم مادر تکلم میکرد و در گهواره سخن میگفت. خداوند او را به آسمان برد و مردم دربارهاش اختلاف کردند. به اذن خداوند مرده را زنده میکرد.
- شباهت به حضرت محمد (ص): حضرت رسول اکرم (ص) فرمود: مهدی از فرزندان من است، اسم او اسم من، کنیهاش کنیه من، و از نظر خلق و خلق شبیهترین مردم به من است.
- شباهت به امام علی (ع): علم و زهد و شجاعت.
- شباهت به امام حسن (ع): حلم و بردباری.
- شباهت به امام حسین (ع): نبودن بیعت طاغوت زمان بر ایشان، بالا بردن به آسمان، آرزوی بودن در رکاب حضرت، ترس حضرت هنگام حرکت از مدینه، طلب یاری و...
- شباهت به امام سجاد (ع): عبادت.
- شباهت به امام باقر (ع): شباهتش به رسول خدا (ص).
- شباهت به امام صادق (ع): کشف علوم و بیان احکام برای مردم.
- شباهت به امام کاظم (ع): تقیه و شدت ترس از دشمنان.
- شباهت به امام رضا (ع): تقیه و ترس در زمانش برداشته شد.
- شباهت به امام جواد (ع): در کودکی به امامت رسید.
- شباهت به امام هادی (ع): هیبت حضرت.
- شباهت به امام حسن عسکری (ع): هیبت حضرت.[۱][۲].
پرسشهای وابسته
منابع
پانویس
- ↑ مکیال المکارم، ج ۱، ص ۱۹۶ تا ۲۵۷.
- ↑ تونهای، مجتبی، موعودنامه، ص۴۲۶-۴۲۸.