ضحاک بن عبدالله مشرقی

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

نسخه‌ای که می‌بینید، نسخهٔ فعلی این صفحه است که توسط HeydariBot (بحث | مشارکت‌ها) در تاریخ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۸ ویرایش شده است. آدرس فعلی این صفحه، پیوند دائمی این نسخه را نشان می‌دهد.

(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)

ضحاک بن عبدالله مشرقی از اصحاب امام حسین (ع) در کربلا بود، ولی پس از شهادت یاران امام، تصمیم به فرار از معرکه گرفت.

مقدمه

خدمت امام آمد و گفت: ای پسر پیامبر! با هم قرار گذاشته بودیم که تا وقتی مدافعی داری من هم دفاع کنم. اینک که مدافعان کشته شده‌اند، مرا اجازه بده که بروم. امام آزادش گذاشت. او که قبلا اسب خود را در یکی از خیمه‌‌ها بسته بود و خود، پیاده می‌‌جنگید، پس از اذن امام، سراغ اسب خویش رفت و سوار شده، به طرف نیرو‌های سپاه کوفه تاخت. برایش راه باز کردند. تعدادی از سربازان تعقیبش کردند. چون به روستایی نزدیک ساحل فرات به نام "شفیّه" رسید، ایستاد. تعقیب‌کنندگان او را شناختند و از تعقیبش منصرف شدند[۱]. ضحاک بن عبید الله هم گفته و او را از اصحاب امام سجّاد دانسته‌اند[۲].

منابع

پانویس

  1. عبرات المصطفین، محمدباقر محمودی، ج۲، ص۵۴؛ حیاة الامام الحسین، ج۳، ص۲۲۹ (نقل از انساب الأشراف).
  2. محدثی، جواد، فرهنگ عاشورا، ص ۲۹۱.