بقعه مبارکه در قرآن
این مدخل زیرشاخهٔ بحث بقعه مبارکه است. بقعه مبارکه از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: بقعه مبارکه در قرآن - بقعه مبارکه در حدیث - پرسش مرتبط نداردمقدمه
﴿فَلَمَّا أَتَاهَا نُودِيَ مِنْ شَاطِئِ الْوَادِ الْأَيْمَنِ فِي الْبُقْعَةِ الْمُبَارَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ أَنْ يَا مُوسَى إِنِّي أَنَا اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ﴾[۱]. قاموس گوید: بقعه (بضم اول و گاهی فتح آن) تکهای از زمین است که در هیئت زمین مجاور نیست. در اقرب قطعهای از زمین گفته است[۲] برخی نویسندگان نوشتهاند: البقعه و البقعه جبقاع و بقع: یک قطعه، یک قطعه زمین... البقعه جبقاع و بقع: آبگیر: مرداب، تالاب.[۳]. واژه بقعه در زبان عربی، به معنی پارهای از زمین است که از نظر رنگ و پارهای ویژگیهای دیگر از پیرامونش قابل تمیز باشد. در متنهای تاریخی، به معنی جا و سرزمین و شهر به کار رفته است»[۴].
«پس از اینکه موسی(ع) مدت معین شده برای خدمت به شعیب(ع) را به اتمام رسانید در شب بسیار سردی از مدین به سوی مصر حرکت کرد، حضرت موسی(ع) و همراهانش راه را گم کرده بودند در چنین شرایطی موسی(ع) از طرف طور- که در آن نزدیکی بود - متوجه شعله آتشی شد»[۵] نشانیهای خاص قرآن با همان وادیها و کوههائی که در ناحیه سینا و حوریب است تطبیق میکند، از آن جهت که محل عبادت و پیمبران گذشته و موسی و وحی آنها بوده، وادی مقدس و از آن جهت که در دامنه راست طور و سرزمین سرسبز و پر برکت بود، جانب الطور، وادی الایمن، بقعه المبارکه، نامیده شده[۶] «بقعه مبارکه»، قطعه و نقطه مخصوصی است از کناره سمت راست وادی که در آن درختی قرار داشته که ندای یا موسی از آن درخت برخاسته است و مبارک بودنش به همین سبب است که ندای الهی و تکلم با موسی(ع) در آنجا واقع شده و از این راه شرافت یافت. درختی که به حضرت موسی نشان داده شد در «شرق شهر مدین» و در ۱۲ کیلومتری شرق آن واقع است و به آن «شجره المایسه» نام نهادهاند.[۷]
منابع
پانویس
- ↑ «چون به آن (آتش) رسید از کناره راست آن درّه در آن پاره زمین خجسته، از آن درخت بانگ برآمد که: ای موسی! منم، خداوند پروردگار جهانیان» سوره قصص، آیه ۳۰.
- ↑ قاموس قرآن، ج۱، ص۲۱۶.
- ↑ محمد بندر ریگی، المنجد.
- ↑ دانستنیهای ایران و جهان.
- ↑ لطیف راشدی، قصههای قرآن، ص۳۵۶.
- ↑ پرتوی از قرآن، ص۹۰.
- ↑ فرزانه، محرم، اماکن جغرافیایی در قرآن، ص ۳۱۳.