بحث:تقوا در قرآن

Page contents not supported in other languages.
از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

نسخه‌ای که می‌بینید نسخه‌ای قدیمی از صفحه‌است که توسط Bahmani (بحث | مشارکت‌ها) در تاریخ ‏۷ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۸ ویرایش شده است. این نسخه ممکن است تفاوت‌های عمده‌ای با نسخهٔ فعلی بدارد.

تقوا در فرهنگ قرآن

در قرآن کریم، آیاتی که در آن، کلمه تقوا به صورت مصدر و مشتقات آن با الفاظ ﴿وَقَانَا، ﴿وَقَاهُ، ﴿وَقَاهُمْ، ﴿تَقِ، ﴿تَقِيكُمُ،﴿قِنَا، ﴿قِهِمْ، ﴿قُوا، ﴿يُوقَ، ﴿اتَّقَى، ﴿اتَّقُوهُ، ﴿اتَّقَيْتُنَّ، ﴿تَتَّقُوا، ﴿تَتَّقُونَ، ﴿یَتَّقِ، ﴿يَتَّقْهِ، ﴿فَلْيَتَّقُوا، ﴿يَتَّقُونَ، ﴿یَتَّقي، ﴿اِتَّقِ، ﴿اتَّقُوا، ﴿اتَّقُونِ، ﴿اتَّقُوهُ، ﴿اتَّقِينَ، ﴿الْأَتْقَى، ﴿أَتْقَاكُمْ، ﴿وَاقَ، ﴿تَقِیَّاً، ﴿تُقَاةً، ﴿التَّقْوَى، ﴿تَقْوَاهَا، ﴿تَقْوَاهُمْ، ﴿الْمُتَّقُونَ، ﴿الْمُتَّقِينَ، و در مجموع ۲۴۸ بار ذکر شده که ما در این جا تنها به بررسی و تحقیق بر روی کلمه ﴿التَّقْوَىمی‌پردازیم. کلمه ﴿التَّقْوَى پانزده بار در پانزده آیه در یازده سوره قرآن کریم که چهار سوره آن، مکی، و هفت سوره دیگر آن، مدنی است، ذکر شده است. ما در بررسی و تحقیق آن، ابتدا آیات تقوا را به ترتیب مصحفی آن تنظیم کرده و سپس با استفاده از منابع لغت، به تحقیق در معنای لغوی آن می‌پردازیم. در مرحله سوم و چهارم، تفسیر و تفسیر روایی آن را از کتب تفسیر علمای شیعه و اهل تسنن مورد بررسی قرار می‌دهیم و سرانجام هم با استمداد از الطاف خاص الهی، در آن تدبر می‌نماییم[۱].

دین و تقوا

سفارش تمامی کتب آسمانی به تقوا، نشانِ ثبات و اهمّیت ویژه تقوا در دین الهی: ﴿وَلِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الأَرْضِ وَلَقَدْ وَصَّيْنَا الَّذِينَ أُوتُواْ الْكِتَابَ مِن قَبْلِكُمْ وَإِيَّاكُمْ أَنِ اتَّقُواْ اللَّهَ وَإِن تَكْفُرُواْ فَإِنَّ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الأَرْضِ وَكَانَ اللَّهُ غَنِيًّا حَمِيدًا [۲][۳]

پانویس

  1. امامی، عبدالنبی، فرهنگ قرآن ج۱، ص ۳۹۸.
  2. و آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمین است از آن خداوند است؛ و ما به کسانی که به آنان پیش از شما کتاب (آسمانی) داده شده است و به شما، سفارش کرده‌ایم که از خداوند پروا کنید و اگر کفر ورزید، باری، آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمین است بی‌گمان از آن خداوند است و خداوند بی‌نیازی ستوده است؛ سوره نساء، آیه۱۳۱.
  3. فرهنگ قرآن، ج۱۴، ص۱۹۰- ۲۲۰.