خلاد غیر منسوب

آشنایی اجمالی

به وی خلاد انصاری و خلاد ابو عبدالرحمن نیز گفته‌اند^[۱]. مدرک صحابی بودنش روایتی است که حارث بن ابی‌اسامه (م ۲۸۲) و صاحب کتاب مسند در باب امامت زن در نماز جماعت، از طریق فرزندش عبدالرحمن بن خلاد، از او نقل کرده است^[۲]. در حالی که این روایت از طرق دیگری که خلاد هیچ نقشی در آنها ندارد نیز نقل شده است^[۳] و سند حدیث هم مورد اختلاف دانشمندان رجال است^[۴]. بر این پایه، صحابی دانستن عنوان مدخل، محل تأمل است.^[۵]

↑ ابونعیم، معرفة الصحابة، ج۲، ص۹۶۴؛ ابن اثیر، اسدالغابة، ج۲، ص۱۸۰.
↑ ابونعیم، معرفة الصحابة، ج۲، ص۹۶۴؛ ابن اثیر، اسدالغابة، ج۲، ص۱۸۰؛ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۲۸۷؛ نمود فقهی روایت را بنگرید: حلی، تذکرة الفقهاء، ج۴، ص۲۸۵؛ نووی، المجموع فی شرح المهذب، ج۴، ص۱۹۹.
↑ احمد بن حنبل، مسند، ج۶، ص۴۰۵؛ ابوداود، سنن، ج۱، ص۱۴۲؛ ابن خزیمه، صحیح، ج۳، ص۸۹.
↑ ر.ک: ابن حبان، کتاب الثقات، ج۵، ص۹۸؛ ابن حجر، تقریب التهذیب، ج۱، ص۵۶۸؛ ابن قدامه، الشرح الکبیر، ج۱، ص۳۹۰.
↑ بانشی، رحمت‌الله، مقاله «خلاد غير منسوب»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۲۴۹-۲۵۰.