آشنایی اجمالی

به وی خلاد انصاری و خلاد ابو عبدالرحمن نیز گفته‌اند[۱]. مدرک صحابی بودنش روایتی است که حارث بن ابی‌اسامه (م ۲۸۲) و صاحب کتاب مسند در باب امامت زن در نماز جماعت، از طریق فرزندش عبدالرحمن بن خلاد، از او نقل کرده است[۲]. در حالی که این روایت از طرق دیگری که خلاد هیچ نقشی در آنها ندارد نیز نقل شده است[۳] و سند حدیث هم مورد اختلاف دانشمندان رجال است[۴]. بر این پایه، صحابی دانستن عنوان مدخل، محل تأمل است.[۵]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. ابونعیم، معرفة الصحابة، ج۲، ص۹۶۴؛ ابن اثیر، اسدالغابة، ج۲، ص۱۸۰.
  2. ابونعیم، معرفة الصحابة، ج۲، ص۹۶۴؛ ابن اثیر، اسدالغابة، ج۲، ص۱۸۰؛ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۲۸۷؛ نمود فقهی روایت را بنگرید: حلی، تذکرة الفقهاء، ج۴، ص۲۸۵؛ نووی، المجموع فی شرح المهذب، ج۴، ص۱۹۹.
  3. احمد بن حنبل، مسند، ج۶، ص۴۰۵؛ ابوداود، سنن، ج۱، ص۱۴۲؛ ابن خزیمه، صحیح، ج۳، ص۸۹.
  4. ر.ک: ابن حبان، کتاب الثقات، ج۵، ص۹۸؛ ابن حجر، تقریب التهذیب، ج۱، ص۵۶۸؛ ابن قدامه، الشرح الکبیر، ج۱، ص۳۹۰.
  5. بانشی، رحمت‌الله، مقاله «خلاد غير منسوب»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۲۴۹-۲۵۰.