ذؤاب
آشنایی اجمالی
از نسب وی اطلاعی در دست نیست؛ ابن اثیر[۱] به نقل از ابوموسی مدینی[۲] وی را در شمار اصحاب ذکر کرده و مستند صحابی بودن وی را روایتی دانسته که ابوالفتح ازدی[۳] چنین نقل کرده است: روزی ذؤاب خدمت رسول خدا(ص) رسید و گفت: «السلام علیک یا رسول الله و رحمة الله و برکاته». حضرت در پاسخ فرمود: «و علیک السلام و رحمة الله و برکاته و مغفرته و رضوانه». ذؤاب پرسید: ای رسول خدا(ص) به گونهای جواب سلام مرا دادی که تاکنون به هیچ یک از اصحابت چنین پاسخ ندادهای. حضرت فرمود: چه چیزی مرا منع کند در حالی که پاداش چنین جوابی بیست و اندی درجه است. ابن حجر[۴] نام وی را در بخش اول الاصابه (صحابه) آورده و به همین خبر ابن اثیر اشاره کرده اما سند روایت را ضعیف دانسته است.[۵]
منابع
پانویس
- ↑ ابن اثیر، اسدالغابه، ج۲، ص۲۲۵.
- ↑ محمد بن عمر اصفهانی، م ۵۸۱ و مؤلف ذیل اسماء الصحابة.
- ↑ محمد بن حسین، م ۳۷۴ و صاحب کتاب الضعفاء.
- ↑ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۳۵۰.
- ↑ ابوالقاسمی، عظیم، مقاله «ذؤاب»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۲۸۸.