اهل البیت
 | این یک مقالهٔ خرد است. میتوانید با گسترش آن به امامتپدیا کمک کنید. |
- اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
- در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل اهل البیت (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.
مقدمه
- قرآن کریم از این کلمه برای خاندان ابراهیم(ع) استفاده کرده و بدانان بخشایش و برکت آسمانی را نوید داده است[۱]. همچنین، باری دیگر، این کلمه را برای اشاره به خاندان پیامبر اسلام(ص) به کار برده و فرموده است که خداوند، آنان را از هرگونه زشتی و پلیدی پیراسته است[۲]. همه مفسران شیعه و بسیاری از مفسران اهل سنت مراد این آیه را- که به "آیه تطهیر" شهرت دارد- پنج تن آل عبا یا اصحاب کساء دانستهاند: پیامبر اسلام(ص)، علی(ع)، فاطمه(س)، حسن(ع) و حسین(ع). بدینسان، دیگر خویشاوندان پیامبر(ص) در شمول معنای این کلمه جای نمیگیرند. این نظریه بر روایات شیعه و سنی تکیه دارد؛ روایاتی همانند حدیث کساء، حدیث مباهله و حدیث مودت قربی[۳][۴].
- مقصود از اهلالبیت در احادیثی همانند حدیث ثقلین، حدیث سفینه و حدیث نجوم، امامان دوازدهگانهاند؛ زیرا به دلایل عقلی و نقلی منزلتی که در این احادیث آمده تنها برای آنان ثابت است؛ چنانکه جمعی از اهل سنت هم بدان تصریح کردهاند[۵][۶].
مقام اهل بیت
- بنابر نص قرآن کریم، محبت اهل بیت بر هر مسلمانی واجب است[۷]. روایاتی فراوان بر این حقیقت گواهی میدهند؛ از آن جمله است روایتی از پیامبر اسلام(ص) که میفرماید: "من دوست دارم هر کس را که آنان را دوست بدارد و دشمنم با کسی که آنان را دشمن بدارد"[۸]. همچنین میفرماید: "آنان کشتی نجاتاند. هر کس از آنان پیروی کند، نجات مییابد و هر کس سر پیچد، هلاک میشود"[۹][۱۰].
منابع
جستارهای وابسته
پانویس
با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل میشوید:
- ↑ ﴿إِلاَّ الَّذِينَ صَبَرُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ أُوْلَئِكَ لَهُم مَّغْفِرَةٌ وَأَجْرٌ كَبِيرٌ ﴾؛ سوره هود، آیه ۱۱.
- ↑ ﴿ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُم مَّن قَضَى نَحْبَهُ وَمِنْهُم مَّن يَنتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِيلا﴾؛ سوره احزاب، آیه ۲۳.
- ↑ دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ۱۰/ ۲۶۶؛ فضائل الخمسه من الصحاح الستة، ۱/ ۲۱۴؛ اعیان الشیعة، ۱/ ۳۰۹.
- ↑ فرهنگ شیعه، ص 144.
- ↑ المراجعات، ۱۹- ۱۴.
- ↑ فرهنگ شیعه، ص 144.
- ↑ ﴿ذَلِكَ الَّذِي يُبَشِّرُ اللَّهُ عِبَادَهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ قُل لّا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى وَمَن يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَّزِدْ لَهُ فِيهَا حُسْنًا إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ ﴾؛ سوره شوری، آیه ۲۳؛ مناقب ابن حنبل، ۱۱۰.
- ↑ ذخائر العقبی، طبری/ ۱/ ۲۳.
- ↑ المستدرک، حاکم نیشابوری/ ۳/ ۳۴۳؛ الغدیر، ۲/ ۳۰۰ و/ ۳۰۱.
- ↑ فرهنگ شیعه، ص 144.