یا حسین
متن این جستار آزمایشی و غیرنهایی است. برای اطلاع از اهداف و چشم انداز این دانشنامه به صفحه آشنایی با دانشنامه مجازی امامت و ولایت مراجعه کنید.
مقدمه
یا حسین سوزناکترین نالۀ برخاسته از ژرفای جان، که شیعۀ کربلایی با آن ندا، سیدالشهدا را صدا میزند، ندایی که قلبهای عاشق حسین(ع) را به هم متّصل میکند و حسینیان را زیر خیمۀ “ذکر” گرد میآورد. شعاری که بر پرچم عزاداران محرّم، بر پیشانی رزمندگان اسلام، بر لبهای نوحهسرایان عاشورا میدرخشد و میشکفد. ندای شوقآمیزی که صحابی بزرگوار، جابر بن عبد الله انصاری، وقتی همراه عطیّه بر سر تربت حسین(ع) آمد و بیهوش شد، چون عطیّه آب به صورتش پاشید و به هوش آمد، سه بار گفت: “یا حسین! یا حسین! یا حسین!” آنگاه گفت: حَبِيبٌ لَا يُجِيبُ حَبِيبَهُ؟. و سپس به زیارت اباعبدالله(ع) پرداخت[۱].
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل میشوید:
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ عاشورا، ص ۵۰۷.