البدایة و النهایة ج۶ (کتاب)

**البدایة و النهایة ج۶**
البدایة و النهایة ج۶
از مجموعه	[[البدایة و النهایة (کتاب)\|البدایة و النهایة]][[رده:مجموعه کتاب البدایة و النهایة]]
زبان	عربی
نویسنده	اسماعیل بن کثیر
تحقیق یا تدوین	علی شیری
موضوع	امامت و ولایت، تاریخ پیامبر خاتم، تاریخ صدر اسلام، تاریخ اسلام، سیره پیامبر خاتم، دلائل نبوت، خلفا
مذهب	[[سنی]][[رده:کتاب سنی]]
ناشر	[[:رده:انتشارات دار احیاء التراث العربی\|انتشارات دار احیاء التراث العربی]][[رده:انتشارات دار احیاء التراث العربی]]
محل نشر	بیروت، لبنان
سال نشر	۱۴۰۸ ق، ۱۳۶۷ ش
شابک	(نامعلوم)
شماره ملی	۲۸۶۱۱۶۴
	v; t; e;

این کتاب، جلد ششم از مجموعهٔ چهارده جلدی البدایة و النهایة است که با زبان عربی به بیان اوصاف پیامبر خاتم (ص)، دلائل نبوت و حوادث تاریخی سال دوازدهم هجری می‌پردازد. پدیدآورنده این اثر اسماعیل بن کثیر است و انتشارات دار احیاء التراث العربی انتشار آن را به عهده داشته است.^[۱]

دربارهٔ کتاب

در این مورد اطلاعاتی در دست نیست.

فهرست کتاب

در این مورد اطلاعاتی در دست نیست.

دربارهٔ پدیدآورنده

آشنایی اجمالی

اسماعیل بن کثیر، راوی کوفی از اصحاب امام صادق(ع) است^[۲]. وی در سند روایتی که در تفسیر کنز الدقائق به گزارش از تفسیر العیاشی نقل شده، حدیثی را مرفوعاً به پیامبر اکرم(ص) درباره تفسیر آیه ﴿وَاسْأَلُوا اللَّهَ مِنْ فَضْلِهِ﴾^[۳]^[۴] روایت کرده است. اسماعیل تنها از امام صادق(ع) روایت نموده و استاد دیگری برای او شناخته نشده است^[۵]. وی دارای شاگردانی نیز بوده که از میان ایشان یونس بن عبدالرحمن از اصحاب اجماع^[۶] از او روایت کرده است. شیخ طوسی در رجال خود از سه تن با عنوان اسماعیل بن کثیر در اصحاب امام صادق(ع) یاد کرده است^[۷]، و در کتاب‌های رجالی اهل سنت نیز از سه نفر با این نام؛ یعنی: «اسماعیل بن کثیر الحجازی أبو هاشم المکی»، «اسماعیل بن کثیر أبو هاشم الکوفی» و «اسماعیل بن کثیر» ذکر شده است^[۸].

درباره شخصیت اسماعیل بن کثیر، اطلاعات محدودی در دست است و تعیین دقیق هویت وی از میان سه نفر همنام در رجال الطوسی با قطعیت ممکن نیست. اگر به اتحاد راوی مورد بحث با آنچه در سند روایت کامل الزیارات و الخصال واقع شده معتقد شویم، وثاقت و امامی بودن راوی استظهار می‌شود. این استظهار بر دو دلیل استوار است: نخست آنکه وی در سند روایت کامل الزیارات واقع شده است، و دوم اینکه یونس بن عبدالرحمن که از اصحاب اجماع بوده^[۹]، از او روایت کرده و دلالت مضمون روایت کامل الزیارات بر امامی بودن وی نیز روشن است. در اسناد روایات شیعه، اسماعیل بن کثیر تنها در سند دو روایت واقع شده که در هر دو از امام صادق(ع) روایت کرده است^[۱۰].

تاریخ ولادت و وفات اسماعیل بن کثیر معلوم نیست و اطلاعات بیشتری درباره زندگی و احوال وی در منابع رجالی یافت نشده است^[۱۱].

منابع

جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۴

پانویس

↑ پایگاه اطلاع‌رسانی کتابخانه‌های ایران
↑ إسماعیل بن کثیر السلمی الکوفی، أسند عنه؛ (رجال الطوسی، ص۱۶۱، ش۱۸۱۷). إسماعیل بن کثیر العجلی الکوفی، أبو معمر. (رجال الطوسی، ص۱۶۱، ش۱۸۱۸) إسماعیل بن کثیر البکری القیسی الکوفی، أبو الولید، أسند عنه. (رجال الطوسی، ص۱۶۱، ش۱۸۱۹). یادآوری: ابن حجر عسقلانی از رجالیان اهل سنت، از این سه تن در کتاب رجالی خود و به گزارش از رجال الطوسی یاد کرده است: إسماعیل بن کثیر السلمی الکوفی؛ (لسان المیزان، ج۱، ص۴۳۱، ش۱۳۳۶)؛ إسماعیل بن کثیر البکری القیسی الکوفی أبو الولید، ذکرهما الطوسی فی رجال الشیعة و قال: کانا من الرواة عن جعفر الصادق(ع) (لسان المیزان، ج۱، ص۴۳۱، ش۱۳۳۷)؛ إسماعیل بن کثیر العجلی الکوفی أبو معمر، ذکره الطوسی فی رجال الشیعة و قال: کان من الرواة عن جعفر، و له مع أبی حنیفة مناظرة و کان عالما حسن المناظرة. (لسان المیزان، ج۱، ص۴۳۱، ش۱۳۳۸).
↑ و بخشش خداوند را درخواست کنید؛ سوره نساء، آیه ۳۲.
↑ تفسیر کنز الدقائق، ج۲، ص۳۹۲ به گزارش از تفسیر العیاشی، ج۱، ص۲۳۹، ح۱۱۶.
↑ «حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ الْوَلِيدِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ الصَّفَّارِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ الْفَضَّالِ عَنْ مَرْوَانَ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ كَثِيرٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ(ع) يَقُولُ كَانَ قَاتِلُ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ وَلَدَ زِنًا وَ كَانَ قَاتِلُ يَحْيَى بْنِ زَكَرِيَّا وَلَدَ زِنًا وَ لَمْ تَبْكِ السَّمَاءُ وَ الْأَرْضُ إِلَّا لَهُمَا»؛ (کامل الزیارات، ص۷۹، ح۱۱)؛ «حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى الْعَطَّارُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَحْمَدَ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الرَّازِيُّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ سُلَيْمَانَ بْنِ رُشَيْدٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ يَقْطِينٍ عَنْ يُونُسَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ كَثِيرِ بْنِ بَسَّامٍ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ(ع) السُّرَّاقُ ثَلَاثَةٌ مَانِعُ الزَّكَاةِ وَ مُسْتَحِلُّ مُهُورِ النِّسَاءِ وَ كَذَلِكَ مَنِ اسْتَدَانَ دَيْناً وَ لَمْ يَنْوِ قَضَاءَهُ»؛ (الخصال، ج۱، ص۱۵۳، ح۱۹۰).
↑ ر.ک: رجال الکشی (اختیار معرفة الرجال)، ص۵۵۶، ش۱۰۵۰.
↑ إسماعیل بن کثیر السلمی الکوفی، أسند عنه؛ (رجال الطوسی، ص۱۶۱، ش۱۸۱۷). إسماعیل بن کثیر العجلی الکوفی، أبو معمر. (رجال الطوسی، ص۱۶۱، ش۱۸۱۸) إسماعیل بن کثیر البکری القیسی الکوفی، أبو الولید، أسند عنه. (رجال الطوسی، ص۱۶۱، ش۱۸۱۹). یادآوری: ابن حجر عسقلانی از رجالیان اهل سنت، از این سه تن در کتاب رجالی خود و به گزارش از رجال الطوسی یاد کرده است: إسماعیل بن کثیر السلمی الکوفی؛ (لسان المیزان، ج۱، ص۴۳۱، ش۱۳۳۶)؛ إسماعیل بن کثیر البکری القیسی الکوفی أبو الولید، ذکرهما الطوسی فی رجال الشیعة و قال: کانا من الرواة عن جعفر الصادق(ع) (لسان المیزان، ج۱، ص۴۳۱، ش۱۳۳۷)؛ إسماعیل بن کثیر العجلی الکوفی أبو معمر، ذکره الطوسی فی رجال الشیعة و قال: کان من الرواة عن جعفر، و له مع أبی حنیفة مناظرة و کان عالما حسن المناظرة. (لسان المیزان، ج۱، ص۴۳۱، ش۱۳۳۸).
↑ تهذیب التهذیب، ج۱، ص۲۸۴. بعضی هم به اتحاد عناوین سه گانه معتقد شدند.
↑ ر.ک: رجال الکشی (اختیار معرفة الرجال)، ص۵۵۶، ش۱۰۵۰.
↑ «حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ الْوَلِيدِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ الصَّفَّارِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ الْفَضَّالِ عَنْ مَرْوَانَ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ كَثِيرٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ(ع) يَقُولُ كَانَ قَاتِلُ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ وَلَدَ زِنًا وَ كَانَ قَاتِلُ يَحْيَى بْنِ زَكَرِيَّا وَلَدَ زِنًا وَ لَمْ تَبْكِ السَّمَاءُ وَ الْأَرْضُ إِلَّا لَهُمَا»؛ (کامل الزیارات، ص۷۹، ح۱۱)؛ «حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى الْعَطَّارُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَحْمَدَ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الرَّازِيُّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ سُلَيْمَانَ بْنِ رُشَيْدٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ يَقْطِينٍ عَنْ يُونُسَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ كَثِيرِ بْنِ بَسَّامٍ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ(ع) السُّرَّاقُ ثَلَاثَةٌ مَانِعُ الزَّكَاةِ وَ مُسْتَحِلُّ مُهُورِ النِّسَاءِ وَ كَذَلِكَ مَنِ اسْتَدَانَ دَيْناً وَ لَمْ يَنْوِ قَضَاءَهُ»؛ (الخصال، ج۱، ص۱۵۳، ح۱۹۰).
↑ ر.ک: جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۴، ص ۲۳۳ ـ ۲۳۵.

کتاب‌های وابسته

پانویس

دریافت متن

پیوند به بیرون

[1] پایگاه اطلاع‌رسانی کتابخانه‌های ایران

[2] إسماعیل بن کثیر السلمی الکوفی، أسند عنه؛ (رجال الطوسی، ص۱۶۱، ش۱۸۱۷). إسماعیل بن کثیر العجلی الکوفی، أبو معمر. (رجال الطوسی، ص۱۶۱، ش۱۸۱۸) إسماعیل بن کثیر البکری القیسی الکوفی، أبو الولید، أسند عنه. (رجال الطوسی، ص۱۶۱، ش۱۸۱۹). یادآوری: ابن حجر عسقلانی از رجالیان اهل سنت، از این سه تن در کتاب رجالی خود و به گزارش از رجال الطوسی یاد کرده است: إسماعیل بن کثیر السلمی الکوفی؛ (لسان المیزان، ج۱، ص۴۳۱، ش۱۳۳۶)؛ إسماعیل بن کثیر البکری القیسی الکوفی أبو الولید، ذکرهما الطوسی فی رجال الشیعة و قال: کانا من الرواة عن جعفر الصادق(ع) (لسان المیزان، ج۱، ص۴۳۱، ش۱۳۳۷)؛ إسماعیل بن کثیر العجلی الکوفی أبو معمر، ذکره الطوسی فی رجال الشیعة و قال: کان من الرواة عن جعفر، و له مع أبی حنیفة مناظرة و کان عالما حسن المناظرة. (لسان المیزان، ج۱، ص۴۳۱، ش۱۳۳۸).

[3] و بخشش خداوند را درخواست کنید؛ سوره نساء، آیه ۳۲.

[4] تفسیر کنز الدقائق، ج۲، ص۳۹۲ به گزارش از تفسیر العیاشی، ج۱، ص۲۳۹، ح۱۱۶.

[5] «حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ الْوَلِيدِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ الصَّفَّارِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ الْفَضَّالِ عَنْ مَرْوَانَ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ كَثِيرٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ(ع) يَقُولُ كَانَ قَاتِلُ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ وَلَدَ زِنًا وَ كَانَ قَاتِلُ يَحْيَى بْنِ زَكَرِيَّا وَلَدَ زِنًا وَ لَمْ تَبْكِ السَّمَاءُ وَ الْأَرْضُ إِلَّا لَهُمَا»؛ (کامل الزیارات، ص۷۹، ح۱۱)؛ «حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى الْعَطَّارُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَحْمَدَ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الرَّازِيُّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ سُلَيْمَانَ بْنِ رُشَيْدٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ يَقْطِينٍ عَنْ يُونُسَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ كَثِيرِ بْنِ بَسَّامٍ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ(ع) السُّرَّاقُ ثَلَاثَةٌ مَانِعُ الزَّكَاةِ وَ مُسْتَحِلُّ مُهُورِ النِّسَاءِ وَ كَذَلِكَ مَنِ اسْتَدَانَ دَيْناً وَ لَمْ يَنْوِ قَضَاءَهُ»؛ (الخصال، ج۱، ص۱۵۳، ح۱۹۰).

[6] ر.ک: رجال الکشی (اختیار معرفة الرجال)، ص۵۵۶، ش۱۰۵۰.

[7] إسماعیل بن کثیر السلمی الکوفی، أسند عنه؛ (رجال الطوسی، ص۱۶۱، ش۱۸۱۷). إسماعیل بن کثیر العجلی الکوفی، أبو معمر. (رجال الطوسی، ص۱۶۱، ش۱۸۱۸) إسماعیل بن کثیر البکری القیسی الکوفی، أبو الولید، أسند عنه. (رجال الطوسی، ص۱۶۱، ش۱۸۱۹). یادآوری: ابن حجر عسقلانی از رجالیان اهل سنت، از این سه تن در کتاب رجالی خود و به گزارش از رجال الطوسی یاد کرده است: إسماعیل بن کثیر السلمی الکوفی؛ (لسان المیزان، ج۱، ص۴۳۱، ش۱۳۳۶)؛ إسماعیل بن کثیر البکری القیسی الکوفی أبو الولید، ذکرهما الطوسی فی رجال الشیعة و قال: کانا من الرواة عن جعفر الصادق(ع) (لسان المیزان، ج۱، ص۴۳۱، ش۱۳۳۷)؛ إسماعیل بن کثیر العجلی الکوفی أبو معمر، ذکره الطوسی فی رجال الشیعة و قال: کان من الرواة عن جعفر، و له مع أبی حنیفة مناظرة و کان عالما حسن المناظرة. (لسان المیزان، ج۱، ص۴۳۱، ش۱۳۳۸).

[8] تهذیب التهذیب، ج۱، ص۲۸۴. بعضی هم به اتحاد عناوین سه گانه معتقد شدند.

[9] ر.ک: رجال الکشی (اختیار معرفة الرجال)، ص۵۵۶، ش۱۰۵۰.

[10] «حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ الْوَلِيدِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ الصَّفَّارِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ الْفَضَّالِ عَنْ مَرْوَانَ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ كَثِيرٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ(ع) يَقُولُ كَانَ قَاتِلُ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ وَلَدَ زِنًا وَ كَانَ قَاتِلُ يَحْيَى بْنِ زَكَرِيَّا وَلَدَ زِنًا وَ لَمْ تَبْكِ السَّمَاءُ وَ الْأَرْضُ إِلَّا لَهُمَا»؛ (کامل الزیارات، ص۷۹، ح۱۱)؛ «حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى الْعَطَّارُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَحْمَدَ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الرَّازِيُّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ سُلَيْمَانَ بْنِ رُشَيْدٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ يَقْطِينٍ عَنْ يُونُسَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ كَثِيرِ بْنِ بَسَّامٍ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ(ع) السُّرَّاقُ ثَلَاثَةٌ مَانِعُ الزَّكَاةِ وَ مُسْتَحِلُّ مُهُورِ النِّسَاءِ وَ كَذَلِكَ مَنِ اسْتَدَانَ دَيْناً وَ لَمْ يَنْوِ قَضَاءَهُ»؛ (الخصال، ج۱، ص۱۵۳، ح۱۹۰).

[11] ر.ک: جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۴، ص ۲۳۳ ـ ۲۳۵.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

[۱۰]

[۱۱]