ابراهیم بن عبدالله محض در تاریخ اسلامی

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

مقدمه

ابراهیم بن عبدالله محض، از نوادگان امام حسن مجتبی (ع) که در بصره به خونخواهی برادرش نفس زکیه بر منصور عباسی خروج کرد، و چهار هزار مرد جنگاور با او بیعت کردند و بر بصره و اهواز و واسط استیلا یافت بر کوفه که منصور عباسی در آنجا پناه گرفته بود حمله برد و جنگ‌های خونین میان او و سپاه خلیفه درگرفت و سرانجام به دست حمید بن قحطبه کشته شد. سر او را از تن جدا کردند و نزد منصور فرستادند و پیکر او را در باخمری به خاک سپردند. ابوحنیفه پیشوای مذهب حنفی از هواداران او بود و تمام دارایی آن روز خود را که چهار هزار درهم بود به او اهدا کرد. ابراهیم از آگاهان به اخبار و ایام و اشعار عرب نیز بود.[۱].[۲].

منابع

پانویس

  1. خیرالدین زرکلی، الأعلام، ج۱، ص ۴۸.
  2. تهامی، سید غلام رضا، فرهنگ اعلام تاریخ اسلام ج۱ ص ۲۸.