ابراهیم بن عبدالله محض در تاریخ اسلامی
مقدمه
ابراهیم بن عبدالله محض، از نوادگان امام حسن مجتبی (ع) که در بصره به خونخواهی برادرش نفس زکیه بر منصور عباسی خروج کرد، و چهار هزار مرد جنگاور با او بیعت کردند و بر بصره و اهواز و واسط استیلا یافت بر کوفه که منصور عباسی در آنجا پناه گرفته بود حمله برد و جنگهای خونین میان او و سپاه خلیفه درگرفت و سرانجام به دست حمید بن قحطبه کشته شد. سر او را از تن جدا کردند و نزد منصور فرستادند و پیکر او را در باخمری به خاک سپردند. ابوحنیفه پیشوای مذهب حنفی از هواداران او بود و تمام دارایی آن روز خود را که چهار هزار درهم بود به او اهدا کرد. ابراهیم از آگاهان به اخبار و ایام و اشعار عرب نیز بود.[۱].[۲].
منابع
پانویس
- ↑ خیرالدین زرکلی، الأعلام، ج۱، ص ۴۸.
- ↑ تهامی، سید غلام رضا، فرهنگ اعلام تاریخ اسلام ج۱ ص ۲۸.