اظفار
مقدمه
- اِظفار: غلبه کردن، دستیابی به مطلوب، پیروزی بر خصم. اصل آن "ظَفَر" به معنای قهر، غلبه و پیروزی[۱].
وَهُوَ الَّذِي كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ عَنْهُمْ بِبَطْنِ مَكَّةَ مِنْ بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ
[۲].
- سنت الهی همواره بر نصرت و یاری انبیای الهی و مؤمنان بر دشمنانشان و اقتداربخشی به آنان تعلّق گرفته است:
وَلَيَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ
[۳][۴].
منابع
پانویس
- ↑ ابنمنظور، لسان العرب، ج۴، ص۵۱۹.
- ↑ «و اوست که پس از آنکه شما را بر آنان پیروز گردانید دست آنان را از شما و دست شما را از آنان در دل مکّه، کوتاه کرد» سوره فتح، آیه ۲۴.
- ↑ «و بیگمان خداوند به کسی که وی را یاری کند یاری خواهد رساند» سوره حج، آیه ۴۰.
- ↑ نظرزاده، عبدالله، فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم، ص:۱۱۰.