ام‌حسن بنت عبدالله بن محمد

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

مقدمه

ام‌الحسن دختر عبدالله بن محمد بن علی بن الحسین(ع)، از زنان فاضل و محدث شیعه و از اصحاب و راویان احادیث امام صادق(ع) است. وی نوه امام باقر(ع) است. سید محسن امین و حاکم نیشابوری، او را بانوی راوی حدیث دانسته و با چند واسطه حدیثی را درباره شهادت حضرت فاطمه(س) از وی روایت کرده‌اند[۱]. تاریخ شرح حال و خصوصیات بیشتری را از این بانو نقل نکرده است.[۲]

منابع

پانویس

  1. رجال طوسی، ص۳۲۷؛ اعیان الشیعه، ج۳، ص۴۷۶؛ المستدرک علی الصحیحین، ج۳، ص۱۶۳؛ اعلام النساء المؤمنات، ص۱۶۶؛ جامع الرواة، ج۲، ص۴۵۵؛ تنقیح المقال، ج۳، ص۷۱؛ بهجةالأمال، ج۷، ص۵۶۴؛ معجم رجال الحدیث، ج۲۳، ص۱۷۵.
  2. محمدزاده، مرضیه، زنان ائمه معصومین و زنان با ائمه معصومین، ص ۲۸۱.